Gamze gamze
@Gamzelcin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Tutunamayan"lardan sonra okudum bu kitabı. Tabii ki bilinçli bir tercihle. Bana, Oğuz Atay'ın "Huzur"dan ne kadar etkilenmiş olabileceğini hissettirdi. Suat ve Odric sanki birbiriyle örtüştü ; Mümtaz'ın ve Selim Işık'ın kitabın sonunda benliklerinin içinde kaybolmaları da yine benzer bir sondu ancak "Huzur"da tam bir geçiş dönemi Türkiye'sinin aydın gözünden tahlili vardı. Özde aslında hiçbir şeyin değişmediğini görmek, kaygıların birbirine çok benzediğine şahit olmak, bugün hâlâ o arafta kalmış bir millet olduğumuzu hissetmek; beynimde algılarıma bir darbe yaptı adeta. Nasıl da biricik hissediyoruz kaygılarımızı, kayboluşlarımızı. Oysa bir köprünün tam ortasındayız ve gideceğimiz yönü bir türlü kestiremiyoruz. Hem vazgeçemediklerimiz hem öykündüklerimiz çekiştiriyor bizi.
"ilk roman" olması türlü telaşları, oradan buradan değişik dokunuşları, yoğun bir anlatma derdini ziyadesiyle yüklenmiş olmasıyla sonuçlanmış. Yine de iyiydi. Yazar, acıların üzerinde tepinmeden, içimizde çekişmeli bir sancı yaratmadan anlatmış ne var ne yok'sa.
Anneyi; konumlandırdığı( ya da hiç konduramadığı) hayatında
attığı her adımda, yarattığı her karakterde bir kez daha görmek insanı bir ruh kâşifi gibi hissettiriyor. Okuyucu salt bir hikâye değil bir yaşamın izlerini takip ettiğini unutmazsa daha da anlamlı olacaktır her satır.
