"Ölürüm daha iyi, tekrar aşağı inmem," dedi Anabelle. "Bana istedikleri kadar ilaç versinler, en ağır ilacı bile ölümcül bir zehre dönüştürebileceğimi hissediyorum."
"Ben de." dedi Germaine. "Gerekirse nefes almayı keserim. Bu bir irade meselesi olmalı, kalbimizi atmaktan alıkoyabileceğimize eminim."
Ben, olayların bir anlam taşıdığı bir dünyada yaşamış olanlara göre bu duruma daha az şaşırıyordum. Tuhaflıktan başka bir şey bilmiyordum ve sanırım beni içten içe onlardan farklı kılan da buydu, bunu yavaş yavaş anlıyordum. Özgürdük.
İşin aslı, içinde bulunduğumuz hapishaneyi değiştirmiştik o kadar.
Lacan'ın söylediği gibi, hakikatin tamamı konuşulamaz, çünkü dil bunun için yetersizdir. Analiz sırasında aktarımda bulunurken, sözün arkasında mutlaka arzuyla ilişkili bir artık, tortu yaratılır.