Soğuk… hâlâ içimde o soğuk var. Sanki kış sadece Moskova’nın sokaklarında değil, benim içime de çökmüş. Okurken bir köpeğin gözlerinden baktım dünyaya… ve utandım. İnsan olduğum için utandım. Sharik’in açlığı… o çaresiz bakışı… bir parça sosis için bile umutlanışı… içimi parçaladı. Sonra bir anda her şey değişti. Bilim dedikleri şeyle bir köpeğin kaderini zorla değiştirdiler. Ama ortaya çıkan şey… ne köpek kaldı ne insan oldu. Sadece acı… sadece öfke… “İnsan olmak” dedikleri şey buysa… neden bu kadar çirkin? Neden bu kadar kaba, bu kadar hoyrat? Sharikov’un konuşmaları kulaklarımda çınlıyor hâlâ. İçimde bir şeyler kırılıyor onu düşündükçe. Çünkü onun kötülüğü… aslında bizim eserimiz. Profesör haklı mıydı? Yoksa en başından beri yanlış mıydı her şey? Bir canlıyı alıp başka bir şeye dönüştürmek… bu kibir değil mi? Tanrı rolü oynamak… ve sonra sonuçtan korkmak… En çok da şunu düşündüm: Belki de bazı şeyler olduğu gibi kalmalı. Her değişim ilerleme değildir. Her “gelişim” insanı daha iyi yapmaz. Kitabı kapattım ama o ses gitmedi. İçimde bir köpek inliyor sanki. Aç, üşüyen, anlamaya çalışan bir köpek… Ve ben… cevap veremiyorum. Kitaplı günler sevgili okurlar:)