Leyla
@Gecegibibiri
Düşünmeyi, yaşamayı ve kötülükleri unutma!
•
Hiç kim-se
•
Bir sorum var
Şiir kitaplarını bilirsiniz, sayfaların yarısı boş. Bunun nedeni nedir? Neden kağıt israfı yapılıyor?
Ah Homongolos sen yine kalpsizliğe kurban gittin
Merhabalar. Kitabın benim için ayrı bir yer edindiğini söylemek istiyorum. Sevebileceğimi biliyordum ama böylesi.. Hani bazı kitaplar olur ya kendinizi yakın hissedersiniz, karakteri çok benimsersiniz. Hah, işte Homongolos benim için öyle bir karakterdi. Kendi özelliklerimi falan bir kenara bıraktım. Sadece Homongolos'un özelliklerini düşündüm.
Kitap iki bölümden oluşuyor. Sârâ'nın mektupları ve Homongolos'un ölen arkadaşı Necmet'e yazdığı mektuplar. Sârâ'nın mektupları olayı daha derinlemesine ele alıyor. Günlük gibi. Homongolos daha çok kendi duygularını yazmış. Ve Homongolos'un mektupları beni derinden sarstı. Ölü birine mektupları yazacak kadar kimsesiz kalmak...
Bilmiyorum, mesela Sâra kitabın sonunda cidden onu sevseydi nasıl olurdu? Gerçi genelde trajik sonların insandaki etkisi daha derin olur. Bundan dolayı daha çok seviliyor olabilirler. Mutlu son olsaydı sever miydim bu kadar? Belki hayır ama Homongolos'un mutlu olmasını kesinlikle isterdim.
Yalnız Homongolos'un trajik sonunu getirmesi acaba birini sevme duygusunu tattıktan sonra başka bir isteğinin olmaması mıydı? "Sen artık öldün oğlum, dedim, onun gözlerinde büsbütün başka bir dünyaya baktım... Artık yaşayamazsın..." diye bize önceden bir ipucu veriyor sanki. Kendi mektuplarında da Necdet'e bu konu hakkında bahsetmiş. Necdet'in sevip sevildiği bir dünyadan göçüp gittiğini, kendisinin bunu tatmayacağını.. belki de bundan dolayı sonunu getirmiştir. O sevginin sonsuz olmasını istediği için..
Necdet kim derseniz bahsedeyim: Ziya yani Homongolos'un tek arkadaşı idi. Arkadaş olmalarındaki sebep de Necdet'i kendisine benzetmesiydi. İkisi de okula ilk başladıklarında mahzun olmalarından dolayı zorbalık görmüşler. Ziya sonrasında kendiyle yaptığı bir çatışma sonrasında mahzun olmayacağını, asıl korkulması
Aforizmalar Tarzı
Kitap 64 sayfa olmasına rağmen okumam biraz uzun sürmüş olabilir. Aforizma tarzında bir eser. Buna rağmen okumakta zorlandım. Çoğu cümleyi iki defa falan okumuşumdur. Ki bunun nedeni yazarın anlatmak istediği şeyi tam mânâsıyla anlamak istemiş olmam. Gerçi bazı yerleri anlayamadım ama:-)
Kitaptaki bazı cümleler önceden okuduğum Oscar Wilde eserlerinden aklımda kalmış. Keşke her alıntının altına kaynağı da yazsalarmış. Kitabı başta 
Aforizmalar tarzında sanıyordum. Bundan kastım, varsayıyorum yazarın not defteri veya şuraya buraya karaladığı birkaç cümle, anlık düşünceler tarzı. (Bahsettiğim Aforizmalar kitabında da sadece kitaplarından alıntılar mı var bilgim yok ama bu kitapta çok fazla diğer kitaplardan alıntı vardı. Bilgisi olan varsa yardımcı olabilir mi?)
Yazarın bazı konularda dalga geçer gibi bir mizacı var. Mesela tek akıllı olanın kendisi olduğunu söylediği kısımlar. Şahsi görüşüm şu ki, yazarı tanıdığım kadarıyla, ironi tarzında birkaç cümle kurmuş. Bunu söylememin sebebi de okuduğum bir incelemede yazarın bu cümlelerini böbürlenme için yazdığını vs söylemiş. Belki görmeyecek -muhtemelen- ama belirtmek isterim bu konudaki düşüncelerimi.
Zaten Oscar Wilde'nin mizacı bir yazım tarzına sahip olduğunu çoğumuz biliyoruzdur. (Yazar hakkında pek araştırmam olmadı ama genel görünüm olarak böyle aklımda kalmış)
Aslında Oscar Wilde ile fikirlerimizin uyuşmadığı çok yer vardı. Ama Aforizmalar kitabında olduğu gibi bu kitapta da yer yer tebessüm ederek okuduğum yazınlar vardı.
Sevmediğim kısımlar de vardı. Bunlar bence mizahi değil de gerçekten yazarın kendi düşünceleridir. Bu konuda eleştirmeye hakkım var bence. En sevmediğim kısımlardan biri sadakat konusundaki düşünceleriydi. Umarım cidden öyle düşünmüyorsunuzdur 
Oscar Wilde
Şimdilik düşüncelerim bu yönde. Şöyle
Aforizmalar tarzında sanıyordum. Bundan kastım, varsayıyorum yazarın not defteri veya şuraya buraya karaladığı birkaç cümle, anlık düşünceler tarzı. (Bahsettiğim Aforizmalar kitabında da sadece kitaplarından alıntılar mı var bilgim yok ama bu kitapta çok fazla diğer kitaplardan alıntı vardı. Bilgisi olan varsa yardımcı olabilir mi?)
Yazarın bazı konularda dalga geçer gibi bir mizacı var. Mesela tek akıllı olanın kendisi olduğunu söylediği kısımlar. Şahsi görüşüm şu ki, yazarı tanıdığım kadarıyla, ironi tarzında birkaç cümle kurmuş. Bunu söylememin sebebi de okuduğum bir incelemede yazarın bu cümlelerini böbürlenme için yazdığını vs söylemiş. Belki görmeyecek -muhtemelen- ama belirtmek isterim bu konudaki düşüncelerimi.
Zaten Oscar Wilde'nin mizacı bir yazım tarzına sahip olduğunu çoğumuz biliyoruzdur. (Yazar hakkında pek araştırmam olmadı ama genel görünüm olarak böyle aklımda kalmış)
Aslında Oscar Wilde ile fikirlerimizin uyuşmadığı çok yer vardı. Ama Aforizmalar kitabında olduğu gibi bu kitapta da yer yer tebessüm ederek okuduğum yazınlar vardı.
Sevmediğim kısımlar de vardı. Bunlar bence mizahi değil de gerçekten yazarın kendi düşünceleridir. Bu konuda eleştirmeye hakkım var bence. En sevmediğim kısımlardan biri sadakat konusundaki düşünceleriydi. Umarım cidden öyle düşünmüyorsunuzdur Oscar Wilde
Şimdilik düşüncelerim bu yönde. Şöyle