Avakado
@Gemileriyak
52 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Biter mi dersiniz?Edebiyat
Dünya dönmeye devam ettikçe, biz insanlar dönen bu dünyada yaşamaya devam ettikçe kavga bitmeyecek...Steinbeck bizlere birlik olduğumuz zaman bazı kavgaların biteceğini göstermek istemiştir fakat hiç bir zaman birlik olamayacağımızı da hissettirmiştir satır aralarında .Keyifli okumalar .
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Henüz çok gençkenİnsan
Çocukların daha güzel bir dünyada yaşaması için biz büyüklerin oldukça bilinçli davranışlar sergilemesi gerekir.
Çoçukları anlayabilmek için kendimizi anlamamız şart çünkü biz büyükler çocuklar için birer ışığız, yönlerini bulmakta onlara yardım edecek olan bizleriz. Kendimizi en şekilde donatmalıyız, çok dikkatli ve bilinçli adımlar atarak ardımızda güzel bir nesil inşaa edebiliriz çünkü hepimiz çok güçlüyüz sadece gücü kendimizde hissetmek istemiyoruz.
Küçük Prens 'in dediği gibi ;
"Çölü güzelleştiren bir yerlerde kuyu saklıyor olması. "
yani hepimizin içinde birer kuyu gizli her ne kadar çöl gibi ıssız bırakılmasakta.
Çocuklara yol göstermek görevimiz olduğu gibi kendimize benzetmekte ısrarcı davranışlar sergilememek, herkesin farklı özelliklere, zevklere, kimliklere sahip olduklarının bilincinde hareket etmek gerekir.Kitapta büyüklerden yakınılmasının sebebi büyükler tarafından anlaşılamamak, önemsenmemek, çoçuğun yaptığı işi küçümsemek oysaki onların dünyalarında anşılmak yatar.Unutmamak gerekir ki bizler de bir yerlerde biz zamanlar çocuktuk. Hepimiz için dünya çok karanlık bir mağara gibi ama ışık mağarayı güzelleştirebilir.Yaktımız ışığın sadace bizim hayatımızı aydınlattığına inancımız varsa,bir yerde yanılıyoruz çünkü bizim ışığımızın varlığı başkalarının varlığına sebeb olabilir. Asla vazgeçmeyin ışık olmaktan.
Evcilleştirmek ; bağ kurmak, diğerlerinden özel hissettirmek, farklılığını, tekliğini ona hissettirmek.
Resim çizen küçük çoçuğun Küçük Prens'ten ayrılışı...
Büyükler rakamları severler.
Biz rakamları seven büyükler olursak küçükler çok mutsuz olucaklar. Küçüklerin mutlulukları için rakamlarla dolu bir hayatı reddetmek şarttır.
İyi olanı yanlız kalbinle görürsün.Öz göze görünmez. Kalplerimizle sevmeli, hissettirmeli, anlamalı, önemsemeli ve güven
Sığınmakİnsan
En yakınını kaybeden birisi gibi hüzünlendim kitabı okurken, ailenin dönüştürdüğü yanlız bir adam, sancısını içinde yaşayan kendi ölümüne sebeb olucak kadar ileri giden iç huzursuzluğu.
İnsanın değerini biraz da ailesi belirler çünkü insan bir yerde yetersiz kalır, bir yerde gücünü kaybeder ondan güçlü olana sığınır ve aile bir sığınaktır aile olmayı becerebilmişlere. Sığınmak; içinde bir çok anlam barındıran kelime. Sığınacak birilerinin olmaması, bazen sığınmayı bilmemek, bazen sığınmayı kendine yakıştırmamak, bazen sığıntı gibi hissetmek, bazense insanın insana sığınmasını insanlar tarafından çok görülmek. Yaşamak bu kadar güzelken, sığınağın tek kendinde olması acı.Bazen sığınacak bir liman, bazen sığınılan limana duyulan özlem bazende sığınılan limanın nefrete dönmesi. En çokta nefret insanı üzer İvan İlyiç 'i güçlü kıldığı gibi.
keşke limana bu kadar önem vermeseydin olmasaydı da sen Ivan.
Neden sığınak olmayı beceremiyoruz?
Neden güven vermiyoruz?
Neden Ivan İlyiç sığınacak bir limana sahip değildi?
Neden Tolstoy bu kadar içimizdensin?
Nasıl içimizdeki sancıları bir karektere yükleyebildin, Tolstoy?
İvan İlyiç kendine sığınan bir karekter, sığınmanın en berbat halidir sığındığı halde kendi kendine yetememek. Başkaları tarafından zorunlu hale getirilmek, zorlanmak, anlaşılmamak, anlaşılmak için fırsat tanınmamak.
Çok acıdır ki hepimiz bir yerlerde yalnızız bazen yanlızlık bir seçim, bazen bir zorunluluk bazense bir tekrediliş. İnsan doğasını bu kadar iyi ifade eden, anlayan okurken biz okuyuculara bizi anlatan kitapların olması korkunç derecede muhteşem. Ne yapsak yapalım, başımızı alıp nereye gidersek gidelim hep yanlızız içimizde bir yerlerde. Tuhaf olan şeyse ne insanlarla yaşamayı öğrenebiliyoruz, ne de onlarsız kalmayı becerebiliryoruz ,ama yavaş yavaş
Nilüfer in "Haram geceler " şarkısından; aklım başımda değil ki sebebini bilmiyorum nakaratını başkahramanız olan İreneye ve hayatının başkahramanı olan siz okuyuculara armağan ederek Korku kitabının incelemesini yapmaya girişiyorum.
Başkahramanlık görevini üstelen ve üstlendiği bu role hakkını veren sen Irene içimizdeki korkuların vucüd bulmuş halisin. En çok içimi acıtan ve bir o kadar doğruluğunu savundum sözleri senin ağzından duymak ahhh ne kadarda anlamlı bir bilsen. Irene senin şu cümlen ;
Belki...belki insan kendisini en yakın hissettiği kişilerden daha... daha fazla utanır.
( Sayfa :62)
En çok sevdiklerimizden utanırız, en çok onlardan korkarız, en çok onlardan saklarız gözyaşlarımızı, acılarımızı...
Düştüğümüz dipsiz kuyuda boğulmayı bekleriz, kimseye söylemek yok.
Varlığımız, dertlerimiz, direnişimiz, isyanımız, başkaldırışımız, umutsuzluğumuz, sevinçlerimiz, hüznümüz, gözyaşımız, gülüşlerimiz, gidişlerimiz, gelişlerimiz, ayrılıklarımız, özlemlerimiz, beynimizi kemiren düşüncelerimiz, kalbimize batan cam kırıklarımız, kırgınlığımız, kızgınlığımız, sızlayan vicdanımız, kabullenişlerimiz, kendimize sığınışımız bazen sığamayışımız, sürüp giden hayatımız bunların yanında akıp giden zaman ve yanlız bıraktığımız varlığımız, varlığımızı fazla görmemiz, varlığımızın gölgesine sığınacak kadar aciz oluşumuzdur bizi bizden uzaklaştıran. Ve hep başkaları için yaşamamız, seni ölüme kadar sürükleyen hatan Irene, ölümü göze aldığın kadar korkunu dışarı çıkaracak kadar cesur olamayışın. Çok acı ki ve sen Irene gerçekten bize fazlasıyla benziyorsun. Sen korkarken bizde korktuk kendimizden.
Kendinizi bulucağınız bir kitap okuyun,korkmadan.
Beyaz Güller
Dili çok akıcı ve kısa bir kitap "Bilinmeyen bir kadının mektubu" . Aşk karşında insan güçsüzdür eğer duygular da tek taraflı ve duyguların ağırlığından dolayı mantığınızı devre dışı bırakmanıza sebeb olmuşsa bu güçsüzlüğünüze güçsüzlük katıcaktır. Belkide güçsüzlük olarak görmemek gerekir. Seçim sizin? Konuşacak suçlayacak, yorumlayacak, kızıcak bazen üzülücek bazen kahramanı alıp bağrımıza basmanıza sebeb olucak bazense kahramanı alıp bağarıcak kendine gelmesini söyleyecek ;
çok ahh ne çok şey var bu kitapta.
Sevmenin, ilgi görmenin , değerli hissetmenin ve hepimizi iyleştiren sevginin yokluğunu bu zamanda iliklerimizde hissetmek ne kadar da acı bir durumdur. Kabul edelim ki kitabın baş kahramanı bilenmeyen kadının mektuplarını okurken hepimiz bu aşkta varılacak noktanın ve sonucundan ziyade duygularındaki çaresizliği hissettik en çok yüreklerimizde. Sevgi, sevmek çok kıymetli kelimeler sadece anlamını bilmek değil anlamlarını hayata geçirebilmektir önemli olan.
Kitabın başlığından da anlaşıldığı gibi bilinmeyen olmamanın bilinen birinden daha çok dikkat çekeçeği gerçeğidir. Belkide bilinen bir kadın olsaydı böyle devam etmeyecekti kitap ya da bilinen olsaydı R. anlar mıydı onun sevgini ya da karşılık verebilir miydi aynı duygularla?
Oysa kadın bilinmesine rağmen çok sevdi adamı tüm benliğiyle, tüm hücrelerinde hissederek.
Çocuğunun olduğunu ona söylemeyecek kadar. Seni bu konuda suçlamak istemiyorum ama bir çocuğunun olduğunu söyleseydin nasıl hissederdi R. , ya sen nasıl bir tepkiyle karşı karşıya kalırdın ya da çocuk babasına nefretle mi bakardı yoksa özlemle mi ya da çocuğunuz yaşar mı?
"Belki bazı tanışlarım da gelir ellerinde küçük çelenklerle . Fakat ne anlamı var çiçeklerin tabutun üzerinde. Beni biraz teselli etmek için bişeyler söyleyecekler,