I eat books
@Geniusss
Olan olmuş, geçmiş geçmişte kalmıştı. Sonuçlar ne olursa olsun, zaman her şeyin üstünü örtecekti. Birkaç sene içinde her şey maziye gömülecek ve insanlar onu da, onun başına gelenleri de unutacaktı. Hem ağaçlar eskiden olduğu gibi yemyeşil değil miydi? Kuşlar cıvıldaşıyor ve güneş de her zamanki gibi parlıyordu. Çevredeki hiçbir şey onun kederi nedeniyle kararmamış, onun çektiği acıdan etkilenmemişti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çalılıklarda uyuyan kuşların arasından geçerken, av alanlarında ay ışığının altında hoplayıp zıplayan tavşanları seyrederken ya da kekliklerin tünediği dalların altında yürürken, kendisini masumların uğrak yerlerine izinsiz olarak giren bir suç abidesi gibi görüyordu. Farklılıkların sorun olmadığı yerlerde bile kendisini bilerek soyutladığının farkında değildi. Kendisini bir uzlaşmazlığın içinde görmek ona doğal geliyordu. Kabul edilmiş bir toplumsal yasayı ihlal etmek üzere yaratıldığını düşünüyordu. Ne var ki kendisini bir aykırılık olarak hayal ettiği o doğal çevrede öyle bir yasanın var olması mümkün değildi.
Akşamın karanlığı ile aydınlığın tam bir dengede olduğu, günün direnmesi ile gecenin kararsızlığının birbirlerini etkisiz hâle getirdiği, insana müthiş bir zihinsel özgürlük veren o anı, milimi milimine yakalamayı çok iyi başarıyordu. Hayatta olmanın yükü, işte o zaman onun için alabildiğince hafifliyordu.
Gözlerinin önünde geri dönüşünün heyecanı ve uyandırdığı ilgi yerine, aşması gereken ve kimsenin ona yardım eli uzatmayacağı ve sempati göstermeyeceği uzun ve taşlı bir yolun görüntüsü vardı. O anda öylesine korkunç bir bunalıma girdi ki bir mezara girip sonsuza kadar orada kalmak geçti içinden.
İyi tasarlanan bir planı yanlış uyguladığınızda gelmesini istediğiniz kişi davetinize nadiren gelir; gelse bile onun seçtiği saat nadiren aşk için uygun olan saattir. Doğa, sırf görmekle mutluluk veren işler yapabilecek o biçare yaratığına her zaman "Gör!" demez ve bu saklambaç oyunu iyice bezdirici ve bitap düşürücü bir hâl alana kadar "Neredesin?" diye soran bir vücuda da "Buradayım!" diye seslenmez. İnsanoğlu gelişim açısından zirveye ulaştığında bu tür kronolojik hatalar, daha rafine bir önseziyle ya da adına toplum denen ve bizi sağa sola, öne arkaya savuran bu mekanizmayla daha yakın bir etkileşim içine girmekle bertaraf edilebilecek midir acaba? Bunu merak edebiliriz ama böyle bir kusursuzluğun kehaneti bile yapılamaz; hatta onun mümkün olabileceğine bile inanılmaz. Bu olayda da milyonlarca kere olduğu gibi mükemmel bir bütünün iki yarısının en uygun anda karşılaşması değildi söz konusu olan; eksik olan karşı taraf, yerkürede amaçsızca dolanıyor ve tam bir cehalet içinde o geç zamanın gelmesini bekliyordu. Ne var ki bu talihsiz gecikme; endişeler, hayal kırıklıkları, şoklar, felaketler ve kısa süreli tuhaf yazgılar üretecekti...