Kainat kendi kendine aşık bir Tanrının neşesi, bir çocuğun oyunu, içindeki sonsuz yaratma gücü ile başı dönen ve kendinden geçen bir şairin boyuna çoğalması... varlık şuuru ile varlık sevinci: ilk atalar... var olmak sevinci zamanla sınırlı değil. Başlangıcı da yok bu sevincin, sonu da yok. Tanrı kalıptan kalıba geçer. Zaten Tanrı nedir ki? Ezel bahçesinde ezeli bir oyunla eğlenen ezeli bir çocuk.
-Şri Aurobindo