Gizem YAYDIM
@Gizemyaydm
Şu anda okuduğu kitaplar
Algernon’a Çiçekler ilk başta bana bilimkurgu ağırlıklı bir hikâye gibi görünmüştü; fakat okumaya devam ettikçe aslında insanın “zekâ”, “mutluluk”, “yalnızlık” ve “ait olma” duygularını sorgulatan oldukça duygusal bir roman olduğunu fark ettim. Kitabın etkileyici yanı, olayların Charlie’nin kendi günlükleri üzerinden anlatılmasıydı. Başlarda yazım hatalarıyla dolu olan günlüklerin zamanla değişmesi, karakterin gelişimini okuyucuya doğrudan hissettiriyor.
Charlie’nin geçirdiği değişim boyunca insanların ona karşı tavırlarının nasıl farklılaştığını görmek beni düşündürdü. İnsanların çoğu zaman zekâya göre değer verdiğini, fakat gerçek empatiyi göstermekte zorlandığını hissettirdi. Özellikle Charlie’nin yalnızlığı ve çevresindeki insanları anlamaya çalışması oldukça hüzünlüydü.
Kitabın sonu ise uzun süre etkisinden çıkamayacağım kadar dokunaklıydı. Özellikle duygusal ve düşündürücü kitapları seven okuyucuların mutlaka okuması gereken eserlerden biri olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Roman, sıradan bir insanın hayatı üzerinden savaşların, yoksulluğun ve toplumsal değişimlerin birey üzerindeki etkisini anlatır. Eser, adından da anlaşılacağı gibi “yaşamanın” kendisini merkeze alır.
Spoiler içerir!!
Fungui, Ahh Fungui!
Romanın başkahramanı Fugui, zengin bir ailenin sorumsuz varisiyken kumarda tüm servetini kaybeder ve hayatı dramatik bir şekilde değişir. Ardından savaşlar, açlık, siyasi baskılar ve büyük acılarla dolu bir hayat yaşar. Zamanla sevdiklerini- ailesini birer birer kaybeder. Ancak Fugui, hayatı boyunca pek çok kayıp yaşasa da yaşamaya tutunmayı sürdürür.
Hiç bitmesini istemediğim bi o kadar da sonunu merakla beklediğim inanılmaz bir kitap.
Tarih, toplum, acı, aşk hepsi ince ince işlenmiş. Kitabı okurken düşündüm, araştırdım çokta ağladım.
Coğrafya kaderdir, tarihte kader. Tarihin acı yüzüyle 60 yıl önce sevgili eşi Nadia yı kaybederek yüzleşen profesör Max ile geçmişinin acı gerçekliğiyle yüzleşen Maya. Ahh Nadia ahh Max. Hikayeleri beni derinden etkiledi kurgu değil gerçek yaşanmışlık gibi kaleme dökülmüş bir aşk hikayesi…
Stefan Zweig’ in yine bir solukta okuduğum ancak bu kez kitabın sonunun daha ümitli bitmesiyle karşılaştığım bir eser oldu Korku.
Kitapta tam anlamıyla insanın korkuyu getiren durumlar ve bu korkuyla mücadelesi, çaresizliği konu alınmış.
Spoiler içerir!
Bir avukatla 8 yıllık evli, 3 çocuklu, hali vakti yerinde, hizmetçilerinin olduğu eğlenceden eğlenceye giden bir ev hanımı olan Irene’ nin monoton giden evliliğinden kaçış olarak genç bir piyanist ile gizli bir aşk yaşamasıyla başlıyor kitap.
Irene aşığının evinden çıkarken bir şantajcıya yakalanıyor ve gün geçtikçe tehditlerine maruz kalıyor.
Şantajcının önce Irene’nin adını, sonra evini bilmesi ve evine mektup göndererek para istemesi üzerine kocasının evdekilerin ve çevresinin bunu öğrenme korkusuna kapılan Irene aslında aşığıyla hiç bağ kuramadığını ona hiç bir şey hissetmediğini ve yuvasının ne kadar kıymetli olduğunu aslında çocuklarına, kocasına, bu dünyaya ait olduğunu bütün bunların hayatının kopmaz bir parçası olduğunu farketmeye başlıyor.
Kocasının bu gizli ilişkiyi öğrendiğinde nasıl tepki vereceğini kestiremeyince aslında onu hiç tanımamış olduğunu anladı. Ve kocasını tanımak için gözlemlemeye başladı. Gözlemledikçe eşinin erkeksi ve hayran olunası biri oldu gözünde.
Bu korkuyla, utançla yaşamak zor geldi Irene’ye, yaşamına son vermeye karar verdi arkasında iz bırakmadan. Çünkü en azından arkasında kötü izlenim bırakmak istemiyordu. Ancak buna eşi engel oldu.
Kitap düşünemediğim bir sonla bitti ters köşe yaptı.
Aslında eşinin gizli aşkı bildiği hatta şantajcıyı sırf Irene evine dönsün onlardan vazgeçmesin diye tuttuğu ortaya çıkıyor.
Kitaptan alıntılarla..
-Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiç bir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin
Hayattan tat almadan etrafındaki varlıkların farkına varmadan burjuva dünyasında tek düze hayat yaşayan bir genç.
Yaptığı rutin şeyler, gittiği mekanlar, konuştuğu insanlar artık onun ruhuna dokunmadığını hatta alışılmış tekrarların artık onu çekmediğini fark ediyor. Bir pazar günü tüm bunları fark ederken aslında her zaman geçtiği yolun, ağaçların, yeşilliğin tüm bu güzelliklerin de farkına varıyor aynı zamanda.
Rastlantısal olarak anlık yaptığı olaydan sonra aslında kendini keşfediyor ve hayata bakış açısı, insanlara dünyaya bakış açısı değişiyor burjuvazi gencin.
Artık hayattan tat almadan yaşayan, insanlardan kendini soyutlamış bir insan değil aksine hayatı daha dolu dolu yaşamak isteyen, küçük şeylerden mutlu olan bir insana dönüşmesini görüyoruz kitapta.
Artık kendini bulmuş kendini keşfetmişti ve artık başkalarını da anlayabiliyordu..
Reklam