En sonunda erkekleri böylesi kadınlara sürükleyen şeyin ne olduğunu anladım. Çok nadiren şehvet duygusuyla sürüklenirler. Asıl dürtü ise yalnızlık korkusudur, bizi diğerlerinden ayıran o korkunç yalnızlık hissidir ve ben bunu ilk defa o gün tam olarak anladım.
Kabul etmiş olsaydım, bir yerde güvenli ve mutlu mesut bir yaşam sürecektim ve oğlum hâlâ hayatta olacaktı. Kabul etmediğimin sebebini neden senden saklayayım ki? Bağlanmak istemiyordum. Özgür olmak istiyordum, senin için. Bilinçsiz de olsa benliğimin derinliklerinde hålâ senin olduğumu düşlüyordum. Bir saatliğine de olsa, belki bir gün beni yanına çağıracaktın. Bu bir saatlik ihtimal için her şeyi geri çevirdim, sadece sen çağırdığında özgür olabilmek için. Seni tanıdığımdan bu yana hayatım beklemekten, senin iradeni beklemekten başka neydi ki zaten?