İçimde özlemini çektiğim şey arzulardan ziyade, arzulama arzusuydu; daha güçlü, daha bağımsız, daha tutkulu,
daha doyumsuz istek duyma, daha yoğun yaşama, belki
de acı çekme ihtiyacıydı...
Ne var
ki kaderin tüm beklentilerimi yerine getirmesi ve benim
de bunun ötesinde hiçbir şey talep etmeyişim bir alışkanlık haline geldiğinden bu hal giderek yaşamımda bir heyecan eksikliğine ve cansızlaşmaya yol açtı...