Eserimi büyük bir ruh ağı gibi,
Birbirlerine saçlarıyla bağlanan o kadınlara ithaf ediyorum.
Seven,doğuran,ümit eden
Binlerce defa düşüp yeniden ayağa kalkan,
Eğilen ancak yenik düşmeyen kadınlara.
Onların savaşını biliyorum,
Gözyaşlarını ve sevinçlerini paylaşıyorum,
Her biri biraz ben.
Kendi hayatımın bulmacası ise öylece kaldı.Bir sürü boş kutu,bir sürü cevapsız soru…Soldan sağa,yukarıdan aşağıya bütün kareleri tek tek doldurabileceğim,bir kucak hüzünlü kelime…