Bir başkasıyla aynı mekanı paylaşmasına rağmen konuşma zorunluluğu hissetmediği gerçeği onu sewindiriyordu.Elbette söylemek istediğimiz birşey olmasa bile konuşmak,karşımızdaki kişiye nezaket gösterdiğimiz anlamına da gelebilirdi.Ancak çoğu zaman başkalarını düşünmekten asıl kendimizi düşünemez hale geliyorduk.Ondan bundan bahsederek kendimizi konuşmaya zorlarken birdenbire bomboş hissediyor,biranönce bulunduğumuz yerden çıkıp gitme isteğiyle sarmalanıyorduk.