İnsan haksız yakınmasıyla, daha ne zamana dek gökleri rahatsız edecek? Daha ne zamana dek, uğradığı yıkımlar için, boş çığlıklarla suçu YAZGI’ya yükleyecek? Gözleri aydınlığa yüreği mantıkla gerçeğin aşıladığı düşüncelere hep böyle kapalı mı kalacak? Bu ışık fışkıran gerçek, her yerde ona kendisini gösteriyor; ama onun hiç gördüğü yok! Mantığın sesi kulağına bağırıyor da, o yine işitmiyor!
Yaratmanın kendine ait bir gücü vardır ve çoğu zaman gidilecek yolu o çizer. İstediğiniz yol değil, onun gitmek istediği yol geçerlidir en sonunda. Kurmacının gücüdür bu ve çoğu zaman hayatın gerçekliğinden daha gerçektir.