D.Gökçe Karabulut
@Gokce_K
24 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hoyrat; incelikle işlenmiş bir roman…Edebiyat & Roman
“Hoyrat”, Sepin Sinanlıoğlu’nun ilk romanı.
Hem çocuk kitaplarını hem de “Ağıtların Tanrısı” nı okumuş biri olarak, zaten çok sevdiğim Sepin’in kalemine, “Hoyrat” ile daha bir hayran oldum. Zira dili öyle etkileyici ve ustalıkla kullanmış ki kitabı okurken yaşıyorsunuz.
Dili ustalıkla kullanmakla kalmamış; kurgusuna, karakterlerine, mekan seçimlerine, ana karakterin mesleğine kadar incelikle işlemiş romanı.
Kitapta; Miran ve Leyla’nın aşklarına tanık olurken; onların aşkı üzerinden hem gerçek hem temsili yolculuklara çıkıyoruz. Miran’ın aile yadigarı bir piyanonun peşine düşmesiyle, bir taraftan İstanbul sokaklarını, Kınalıada’yı gezerken; diğer taraftan Bitlis’e Midilli’ye uzanıyoruz. Oralara uzanınca yakın tarihimiz de göz kırpıyor bize. Tıpkı Miran’ın piyanoyu ararken aslında hep eksik kalan, tamamlanmayan kendi geçmişiyle, aile yaralarıyla yüzleşmesi gibi biz de yakın tarihimizle üstü örtük de olsa yüzleşiyoruz. Miran ve Maral’ın terk eden ve kalanın aidiyetsizliğinde ortak olması gibi terk eden ve kalanın aidiyetsizliğine şahitlik ediyoruz.
Bölüm başlarındaki epigraflara değinmeden geçemeyeceğim.
Okuduğum kitaplarda çoğunlukla epigrafların neden orada olduklarını anlayamam, çok düşünmeden okur geçerim. Ama bu kez öyle olmadı. Okurken, kitabın bölüm başlarındaki epigrafları not defterime yazma ihtiyacı hissettim ve her birini yazdım. Her yeni eklenen epigraftan sonra nasıl bir bütünü tamamlayacaklarını merak ederek, dönüp tekrar tekrar okudum. Sonra epigrafların, Robert Bly’ın “Üçüncü Beden” şiirine ait olduğunu öğrendim. Roman işte o zaman bir bütün oldu, tamamlandı benim için.
Arka kapak yazısıyla bitiriyor ve Sepin’in kalemiyle henüz tanışmadıysanız mutlaka tanışmalısınız diyorum.
“Hayat ağaç gibi şehir gibi madde değildi, zamanın içindeydi. Hayatın ağaç
Ne kadarı olacaktı ne kadarı olayazacaktı, bir fikrim yoktu, bazen her söylenene inanmış gibi yapmak lazımdı. İnanmış gibi, ölüm yokmuş gibi söylemek, inanmış gibi, ölüm yokmuş gibi dinlemek. Hikayelerin büyüsünü bozmamak.
