Gökhan
@GokhanKaragul
Metalhead \m/ \m/
Başyapıt bir roman. Milli Mücadele'nin satır aralarını, İstanbul hükümeti ve İstanbul halkındaki yankılarını , halkın diliyle öyle güzel, öyle sahici, öyle etkili anlatmış ki Kemal Tahir. Bir yandan aydınlarındaki milli bilinç aydınlanmasının gelişimini Kamil Bey aracılığı ile izlerken, bir yandan da kuruluşunun, kurtuluşunun şafağındaki bir ülkenin, vatanı savunma kisvesi altında nice hain işbirlikçi tarafından kendi içinden nasıl ve ne çok hançerlendiğini (hele günümüzde yaşadıklarımızla nasıl da benzer olduğunu fark ederek okuyunca) görüp, derinden hissediyoruz romanda.
(Tahir'in bazı cümleleri belirgin şekilde cinsiyetçi bir ses içeriyor ama romanın bir dönem anlatısı olduğunu hesaba katmak gerek.)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yaşadığımız, yürüdüğümüz sokaklarda, mahallelerde, çevrelerde geçen , kültürümüze, dilimize ait, okuması keyifli öykülere, hele korku-fantastik- bilimkurgu öykülerine denk gelmek ayrıca bir mutluluk kaynağı benim için. Bu üç yazarımız da vampir öykülerine kültürümüzün imzasını üç farklı tarzda ve güzel atmışlar. Demokan Atasoy, sürpriz sonlu ve aksiyonlu öyküsüyle, I. Beril Tetik mizah tonu yüksek öyküsüyle ve Galip Dursun gerilimi her sayfada yükselen bir intikam öyküsüyle başarılı bir derleme sunmuşlar okuyucuya.
İki öyküyü arka arkaya okuyunca kıyasladım ister istemez. Vampir adlı öyküsü ile Polidori'nin vampir mitinin öncülerinden oluşu gibi, ondan dört yıl önce 1815'de yazdığı bu öyküyle Hoffmann da kum adam mitinin öncüsü olmuş sanıyorum. Hoffman'ın kaleminin Polidori'den çok daha etkili olduğu açık. Korku duygusunu okuyucuya geçirmek, o tekinsizliği hissettirmek anlamında başarılı bir iş çıkarmış. E bir metalci olarak aklıma Enter Sandman'in gelmemesi de olanaksızdı tabii :) youtube.com/watch?v=CD-E-LD...
Vampir mitinin öncülerinden olsa da Polidori'nin hikâyeciliği etkileyici olmaktan hayli uzaktı benim için. Dönemi için ses getirmiş olmasını anlıyorum ama her klasik de iyi bir şekilde yaş alamıyor, çağını aşacak bir güçte olamıyor demek ki.
Yalom'un terapist kimliğinin, romancı kimliğinin önüne biraz fazla geçtiği hissedilen, bu üslübun ( her ne kadar kurgu bir eser olduğunu bilsek de) metnin inandırıcılığını zedelediğini düşündüğüm bir roman. Hem Spinoza dönemi hem de Rosenberg dönemi için seçilen kurgu karakterler biraz fazla günümüz terapistleri ağzıyla konuşmuşlar gibi geldi. Akılcılık ve dinsel bağnazlık çatışmasının Spinoza ve onun dönemindeki Yahudi cemaati üzerinden işlenişi ile Yahudilik ritüelleri üzerine bilgilenmek kitabın ilgi çekici bir yönüydü.
