Benim hafızam beynimde, hücrelere depolanmış durumda. O hücreler de vücudumun bir parçası. İşte soru da burada yatıyor. Vücudum öldüğünde hafıza hücrelerime oksijen gitmediğinden onlar da ölür. Tüm hafızam, kim olduğuma dair hafızam da bu nedenle silinir. O halde ruhum nasıl olur da bu hayatı hatırlamayı başarır. Eğer ruh atomlardan oluşmuyorsa hafıza hücrelerine sahip olması da mümkün olamaz, değil mi?
Kendimizi o kadar iyi hissediyordum ki, biraz daha iyi hissedebilmek için karşı konulmaz bir istek yükseldi içimden. Mutluluğumu daha da arttırmak isteyecek kadar mutluydum.
o, duyguyu yalnızca duymazdı. Duyarlılık, biçim, renk ve parıltı olarak kendini kuşatmıştı ve düş gücü neye cesaret edebilirse o, yücelmiş ve shirli bir yolla neşelenebiliyordu