Hayır, güçlü değilim, yazamıyorum ve hiçbir şey yapamıyorum. Ve milena şimdi sen de benden uzaklaşıyorsun, uzun süreliğine değil, biliyorum ama bil ki, bir insan uzun süre yüreği çarpmadan dayanamaz ve sen uzakta olduğun sürece bu yürek nasıl çarpar?
-İnsan inanamıyor, karşısında duruyor işte yine de inanamıyor fakat içinde battıkça inanmak zorunda kalıyor- sonunda çaresizlikle, çaresizlikle, çaresizlikle yüreğim çarparak okudum. "Gelemiyorum" , bunu ilk satırda da, son satırda da biliyordum, bu arada ise insanın uykusuz geçen bir gecede onlarca kez yarım dakikalık rüyalar görmesi gibi defalarca Viyana'ya gidip geldim.