Güzel
@Gozelemir
Okunmaya değer bir kitap
Bir Meksika halk hikâyesinden esinlenmiş İnci, bir zamanlar İspanya Kralı'na büyük zenginlikler getiren bir koyda yaşayan fakir bir inci avcısının, Kino'nun ve ailesinin hikâyesini anlatır. Kino'nun çocuğunu kurtarmak umuduyla daldığı denizden çıkardığı eşi benzeri görülmemiş inci, yalnızca umut değil yıkım da getirecektir. İncinin özü insanların özüne; Kino'nun kulaklarında çınlayan ve kasabaya yayılan İncinin Türküsü, ailenin, kötülüğün, umudun ve düşmanlığın türküsüne karışacaktır.Steinbeck, Kino'nun derinliklerden söküp çıkardığı inci ile içinde yaşadığımız dünyaya ve insanın dramına ışık tutuyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Seni 50 yıl daha seveceğim .Doğum günün kutlu olsun prenses. Sana ikide bir "prenses" dediğime bakma. Prensesler senin eline su dökemez . Kraliçeler sana kahve pişirir, pedikür yaparlar ancak. Annene ve babana hassaten şükranlarımı sunuyorum. 1990'1arın ortalarında bir gece, son derece başarılı bir çalışma yürüttüler. Dünyamıza çok şey kattılar. Onlara plaket vermek isterim. Şifa, senin sağlık ve mutluluğuna katkıda bulunan herkese ayrı ayrı te-şekkür ediyorum. Umarım, ben de onlardan biri olabilirim. iyi ki doğdun, sevgilim. Evrene, galaksimize, güneş sistemimize, yeryüzüne, kalplerimize ... tekrar hoş geldin, hoşnutluk getirdin. Seni layıkıyla ağırlayamamış olabiliriz. Sen gelmeden önce, gezegeni dip köşe süpürüp silmemiz, dezenfekte etmemiz icap ederdi. Tüm ülkelerde barışçı, özgürlükçü ve çoğulcu bir yaşama düzeninin, demokrasinin kökleşmesi gerekirdi. Fırsat eşitliğinin, sosyal güvencelerin, gelir dağılımında adaletin çoktan sağlanması lazımdı. Beceremedik. Sen medeni dünyadan çok daha hızlı ilerliyorsun, sana yetişemedik Şifa. Doğum günün, tüm günlerin, her dakikan, her nefesin kutlu olsun. 50 yıl sonra, yani 2068'de, tanışmamızın 50. yıldönümünde, sana şunu söylemek istiyorum: "Seni 50 yıl daha seveceğim ." sayfa 56.
Kısa bir özet ...
Çok severken sevdiği, insanın göz göre göre istemeden de olsa başkasına ait olduğu gerçeğiyle nereye kadar gidebilir bir insan? Attığı her adım onu biraz daha sürüklemez mi uçuruma? Veya sevdiği için çıtını bile çıkarmadan uçurum olduğunu bildiği halde mi adım atar aşka? Bunlar tartışılsa da ben çaresiz bir şekilde sevdiğim için uçurum olduğunu bile bile adım attım ona.
Kitabın , en beğendiğim satırları
SABAHA KADAR
Dünya o kadar büyük ki;
Bir noktayım ortasında, ne yapsam.
Bazan da o kadar küçülüyor ki dünya,
Devrilecek sanıyorum, kımıldarsam.
Hayat o kadar uzun ki,
Öyle bitmez geliyor ki bir an ..
Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki;
Ne çıkar, diyorum, bir hayattan.
Saadet o kadar lazım ki yaşayana;
Billahi can verir uğrunda insan.
Hem o kadar boş ki mesud olmak,
Gün yüzü görmeden ölenlerin arkasından.
Ben o kadar önemli kişiyim ki,
O kadar iyiyim ki aklım ve düşüncelerimle.
O kadar da fenayım ki ben
Delice niyetlerimle.
Gece; ne kadar karanlık ve sessizsin ..
Öyle kaplayorsun ki evleri, yolları, denizleri.
Hem o kadar aydınlık ve seslisin ki;
Çılgınca coşturuyorsun bizleri.
Sabah; bir yeni dünya gibi geliyorsun;
Öylesine süslü, öylesine saadesin ki. .
Sen o kadar güzelsin ki sabah,
O kadar güzelsin ki.
Ağlayabilecek kadar güzel bir kalbimiz varken, neden ağlama
yız? Ağlamak insani bir duygu değil mi? Yoksa ağlamanın kötü
bir şey olduğunu mu öğrettiler bize? Ağlamak kötü bir şey mi
dediler?
Evet, dediler. Ağlamanın ayıp bir şey olduğunu öğrettiler bize.
Kimler onlar? Yağmur yağdığında kaçmalısın diyenler mi? Top
rağa basma ayakların pislenir deyip, bizi betonlara mahkum
edenler mi? Ağaçsız, bitkisiz, ruhsuz şehirler kuranlar mı? Çiçek
kokuları yerine, egzoz ve sigara kokularına bizleri alıştıranlar
mı? Bizlere mektup yazmayı unutturanlar mı? Domatesin tadı
nı unutturup, bizi plastik yemeye mahkum edenler mi? Kuzi
neli sobanın üzerinde kestane, kızarmış ekmek keyfini unuttu
ranlar mı1 Közde pişmiş patates yerine, hamburger ekmeklerini
bize öğretenler mi? Ayaklarımız toprağa basacağı yerde kat kat
alışveriş merkezlerini bize gezdirenler? Dedelerimizden hikaye,
masal dinlemek yerine bize televizyonlarda duygusuz yapay di
ziler izletenler mi?
Evet, onlar.
Ve onlar bize ağlama dedikçe, salya sümük ağla
yasımız geliyor ...
