Greydate
@Greydate
728 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
gecenin mağarasının üzerindeki fırtına, sonsuzluktu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
tarif edilemeyecek kadar sonsuz hareketsizliğiyle, suyun okyanus gibi akıp gidişinin bir parçasıydı; duvardaki
frizin içindeki küçük aşk tanrıları hareketsiz bir oyunu sürdürmekteydiler; bu tanrılar, artık bir biçim olmaktan neredeyse bütünüyle çıkmış, gecenin daha çok bir başka dünyanın çağrışımlarını taşıyan, engin, sert
yankılarla dağılan sessizliğine, bu sessizliğin sonsuzluğu andıran değiştirilemezliğine aitmişçesine, düşünülebilecek en yoğun huzurun ve sessizliğin içersinde donup kalmışlardı; gecenin bu sessizliği, peş peşe gölgeler doğurarak ve gölgelerle sırılsıklam,
sonsuzluğu çağrıştıran değişmezliğiyle, rüyaların bütün nefeslerine sırtını dönmüş, etrafına sürekli bir şeyler inşa etmekteydi — biçimden yoksun bir suskunluktu,
bulutsuz yıldızların altındaki fırtına kuşlarının sessizliğiydi.
en gizli derinliklerinden yola çıkıp, dünyalar yaratır ve dünyaları yutar, artık hiçbir şeye bakmaksızın, hiçliğin o kör edici şimşek derinliğinden başka bir şey olmaksızın, bütün gözleri içine alır, sevenlerin gözlerini, hayata uyananların gözlerini, ölmekte olanların gözlerini içine alır; bakışlarını zaman ötesine diktiği için sevmekten aciz, ölmekten aciz kalmış gözler.
Duyular yalnızca bizdeki çöküşü dile getirir. Gerçek yaşama kavuşmak için önce duyuların ağını yırtmak gerekir. Sanrıların, sayıklamaların olumsuz işlevi tanımlanmıştır işte. Ve işte birbirini yıkan görüşlerin ötesinde, yüce bir birleşme akla getirilmektedir. Bu birleşme gerçekten Görü olacaktır. Özetle Görü, şeylerin, maskesi çıkartılmış kendiliğinin elbette yaklaşık, çelişik, anlık algılanışıdır.
...zamanın akışı içinde, kendisini, bedenden son derece yavaş ve son derece isteksiz bir biçimde koparmış olan, insanın tinsel yanı, ruh, bu yükseltme ve yücelmenin nesnesidir.
Sayfa 26
