İnsanlar ancak birbirlerine karşı korunabildikleri ölçüde sosyalleşebilirler; engeller, sınırlar, kişidışılığın gereği olan karşılıklı mesafe olmaksızın insanlar yıkıcıdırlar.
"Aşk işte böyle, iki ruhu birbiriyle
Yeniden karıştırıp can verince ikisine de,
Ortaya yepyeni, güçlü bir ruh çıkıyor ve,
Yalnızlığın kusurlarından iz kalmıyor geride.
Bir gün, öyle bir havayla konuştu ki, çok sarsıldım. Uygar yaşayıştan sıyrılmanın verdiği mutluluktan söz etmişti, ben de:
“İnsan mutlu ise ne diye sıyrılsın?” demiştim.
“Mutluluk hiçbir zaman kımıltısız değildir de ondan,” demişti Solange; “mutluluk kaygı içinde bir duraklamadır.”
Dişi diye neye diyorsunuz?”
“Bir üstünlükler ve kusurlar karışımı: Sevecenlik, sevdiği adama şaşırtıcı bir bağlılık... Bir süre için... Ama bir de aldırmazlık...