Suzan abimi seven kadınlar arasında benim tek sevdiğimdi.Şimdi abimin sapladığı bıçağı sırtında gezdiren kadın olmuş.Her aşkın başında ve sonunda defter tutuyormuş.Dağ gibi yığıldıkça defterler geçmiş geri gelmiyor.
Sızı duruyor durduğu yerde.
Kendime zamanın ipini koparma diyorum.Ama bu hiç kolay değil.İnsan uyuyakalıyor,uyanınca aradan aylar geçmiş gibi oluyor.Zamanı nerede bıraktığını hatırlamak çok güç.