Bizler zaman denilen o büyük nimetin kıymetini bilemiyoruz. Bunun üzerinde çok durmamız lazım. Peygamber Efendimiz de bize bunu böyle talim buyurmuştur. Necip Fazıl der ki: "Nur topu günlerin kanına girdim. Kutsi emaneti yedim, bitirdim."
Âleme Bir Yâr İçin Âh Etmeye Geldik
İnsanın, ödün vermeden savunması gereken bir gerçek var: kendi anlamı. İnsan kendi anlamını da, ancak, "manevi içeriğini" zenginleştirdikçe kavrıyor. Çünkü, çok büyük bir gizdir iç dünyası insanın. Bu gizin iç kaynağına inmek: O, bu ince yolda ilerliyordu coşkuyla.
Ancak derdi, peygamberi düşünerek kavranabilir bu yolun çetinliği.
Umut hiç kalmadı mı? (Bakardı yüzüme: var derdi, var. İnsanın içindeki buzullar; sanatın, edebiyatın verdiği ısıyla, insan sevgisiyle kolayca eritebilir. Umut var insanda halâ)
Birine nerelisin diyorsun "İstanbulluyum" diyor.. Hayır... Eğer ki Ankara,Edirne,İstanbullu olsan "Dünyalı" olurdun. Özünde dünyalı olsan dünyada olan şeyler senin için korkutucu ve acı olmazdı.