Pencereden bakan her şey mi güzel bilmiyorum ki...
Kitabım Şizofren
Ben nanik depresif.
Kahvem "içmezsen hatırım kalır" tadında tribal.
Hayatın penceresi ardına kadar açık yine.
Kâinatın bir yerinde, bilmem neresidir lakin çok güzel bir şeyler oluyor, öyle böyle değil ama. Kolektif bir bilinç yükseliyor, o bilince doğru çekiliyorum. Çekim o denli hızlı ki, sağa-sola, gök taşlarına, yıldızlara, gezegenlere çarpıyor ve yaralanıyorum ama nasıl oluyorsa yüzümde hâlen o tuhaf gülümseme.
Silinmiyor.
Yalnızca kendi inandığım bir gerçek var, onu benimle bölüşmek için can atan bir kainat dolusu insan bir de.
Bir yolun yolcusuyum, çok rüzgârlı, çok aydınlık, çok mavi.
Bilmediğim bir yere doğru, içimde o aşinâ hisle beraber koşuyorum.
Biliyorum güzel mucizelere biriktiğimi. Sırf bunun için kendimi yonta yonta tüketip, baştan inşa ettiğimi.
Orada bekleyin beni, lirik bir iç ses ve şarkılarla geliyorum.