Oturdum kedilere ağlıyorum.
Kazım Koyuncu söylüyor, kedileri düşünüp halime ağlıyorum. Şarkının promili de yüksek.
Kedileri sahiplendirmişler.
Oysa biz kışı bile planlamıştık. Havalar soğuyacaktı ve ben onları eve alacaktım kışın.
Dostlarımı vermişler.
Yine yapayalnız kaldım.
Kimsesizliğimi onlarla unutmuştum ben. Anne ve üç yavru kedi. Hepsi gittiler. Kendimi denize atmak istiyorum.
Keşke çıkıp gelseler. Olur ya.
Kazım Koyuncu dinlesek beraber havuz kenarında. Gelip kadehimi devirseler çarpıp. Daha dün gece kapımda yavruları ile durdular, uyudular.
Bir daha hiçbir canlıyı sevmemek mümkünse, onu istiyorum.
music.youtube.com/watch?v=c6_5OFD...
"Esmer güzeli Neclâ'nın baktıkça "bayıldım" dediği gökyüzü
İşte ben bunu mutlak yazmalıyım dedim
Karanlıkta dünyayı bir bir hatırlamak
Ben yeter dedikçe şehirlerin güzelleşmesi
Bir anda kendi kendime bulduğum mutlu gerçek
Bir kadın var beni onun iki eli iki gözü kurtarır yaşamamaktan..."
"Her birimiz, yüzünü görmediğimiz, adını duymadığımız, birini çok severek doğuyoruz. O kim? Bilmiyoruz... Hayatlarımız O'nun hangisi olduğunu aramakla geçiyor. Belki aynı zaman diliminde bile yaşamıyoruz. Ama kimimiz de buluyor O'nu."
Okur alıntısı: Bulanlara da selam olsun.