rosemoon
@Gulay2902
260 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Hatırlatayım müsaadenle…Düşünce
Bir arkadaşın sevmediğin biri hakkında kötü konuşmaya başladığı zaman onu bütün kalbinle onaylarsın.
Ama sonra ister istemez,
"Ben yokken benim hakkımda da kötü konuşuyor mu?"
diye merak edersin.
Dedikodu o anda rahatlatıcı bir etki gösterebilir ama çok hızlı hareket eder ve dönüp dolaşıp seni de ısırabilir.
Reklam
Bazen tekrar hatırlamak gerekDüşünce
Gördüğümüz dünya evrenin tamamı değil, sadece zihnin önemsediği sınırlı bir parçası. Ancak zihinlerimiz için o küçük dünya, evrenin tamamı demek. Gerçekliğimiz sonsuz bir şekilde uzayıp giden kozmos değil, bizim odaklanmayı seçtiğimiz küçük bir parça.
Kitabın tanıtım yazısını incelediğimde romantik/dramatik bir hikâye okuyacağımı sanmıştım. Anlaşılan bir aldanmacaymış. Belki de sessiz, sade ve kimselerin pek de fark etmediği bir hayatın hikayesinin ilgi çekici olmadığı ve okunmak istenmeyeceği düşünüldü, kim bilir…
Felicite’nin yaşamı büyük olaylarla ilerlemiyor. Kaybedişler var ama gürültülü değil, acılar var ama uzun anlatılmıyor. Flaubert, önemli sayılabilecek anları bile birkaç cümleyle anlatıp geçiyor. Başta bu kitabın Flaubert’in ilk deneyim kitaplarından biri olabileceğini düşünmüş olsam da bu yazım stilinin bilinçli bir tercih olduğunu fark ettim. Bu kitap aslında yazarın “Üç Öykü” kitabındaki ilk öyküsüymüş. Can Yayınevi tarafından tek bir öykü şeklinde yayınlanmış. Kitapların yazım sırasını inceledim.“Üç Öykü” yazarın yazdığı son kitap olarak geçiyor, yani bilinçli bir yazım stili ve olgunluk döneminden bir kitap.
Felicite, hayatına giren insanları/canlıları karşılık beklemeden seviyor ve neredeyse hepsini bir şekilde kaybediyor. Ona gerçekten karşılık veren tek varlık ise papağanı Loulou. Bu noktadan sonra hikâye benim için başka bir anlam kazandı ve Loulou’nun ölümüyle birlikte öykü, realist çizgisini biraz bozup mistisizme kaydı.
Loulou’nun doldurulmuş hali, Felicite için sevginin somutlaşmış hali gibi. Okurken bunu bir inanç meselesinden çok sevginin kutsallığı olarak düşündüm. Hayatı boyunca karşılıksız seven birinin, mutluluğu bu dünyada değil de başka bir yerde araması ise bana biraz dokundu.
Kitabın beni derinlemesine etkilediğini söyleyemeyeceğim. Açıkçası ilk kez karşılaştığım bir tema değildi. Özellikle yazarın Paul ve Virgine’e çokça atıfta bulunması da savımı destekler nitelikte. Ama yine de benim için özellikle papağanla ilgili olan kısımlar, az sözcükle çok şey anlattı.
Öykü herkese
Reklam