“Kalbimi uykularda mı yarattın? Sana söylüyorum; bütün varlığım, içindeki her damla kan, seni hiçe saydığından, bağışlayıcı yardımına tükürdüğünden ötürü mutludur.”
“Gözlerimi açtım. Uyuyamadıktan sonra neden kapalı tutayım ? Aynı karanlık, pusudaydı çevremde ; düşüncelerimin tırmanmak isteyip de kavrayamadıkları, kavranmaz o siyah sonsuzluk ! Neye benzetilebilirdi acaba? Bu karanlığı ifade edebilecek siyahlıkta bir sözcük bulmaya zorladım kendimi ; fakat faydasız!
…
Sözcüğü buldun mu bulmadım mı, hangi anlama geldiğini saptamak bana düşer…”