İnsana evvelden başına gelecekleri anlatsalar : “ Ben bu kadar cefaya dayanamam, bu derece üzülmeye tahammül edemem, “ diye kadere isyan eder, fakat dayanılmayacak kadar cefa ve üzüntü yoktur.
“…gerçekte nasıl hissettiğini bilmiyorum ama tümüyle normal davranmıyordu. Zaman zaman susup kendi içine kapanıyor, sonra birdenbire hiçbir bariz sebep olmadan yüksek sesle, kontrolsüzce gülmeye başlıyordu. Belli ki sağ salim ve yaralanmadan dönebilmiş olmasını, dünyada başka insanlarla çevrelenmiş halde duruyor olmasını aklı almıyordu.”