Gülçin
@Gulcin1983
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·200 syf.·
16 günde okudu
·2026 48. kitabı
Reklam
İnsanlarla birlikteyken iyi hissetmem kendimi. Benden uzak şeylerden söz ediyorlar, benim duymadığım heyecanlar duyuyorlar. Ama onlarla birlikteyken kendimi güçlü hissediyorum. Söyle düşünüyorum: Onlar bütünün küçücük parçaları ile hayatlarını sürdürebiliyorlarsa, ben de sürdürürüm. Ama yalnız kaldığımda, kendimi bir duvarla, soluk almakla, tarihle, kendi sonumla kıyaslayabildiğimde bazı tuhaf şeyler olmaya başlıyor. Zayıf bir adamım ben anlaşılan. İncil'i denedim, filozofları denedim, şairleri denedim, ama hepsi bir şekilde hedefi ıskalamışlardı. Tamamen farklı şeylerden söz ediyorlardı. Ben de uzun süre önce okumaktan vazgeçtim. İçki, kumar ve seks biraz işe yarıyordu, yaşantımla cemiyetin, kentin, ülkenin bir ferdi gibiydim; ancak tek fark benim
"başarma" isteği duymamamdı. Bir aile istemiyordum, ev istemiyordum, iyi bir iş istemiyordum. Böyleydim: entelektüel değildim , sanatçı değildim , sıradan insanı kurtaran köklerden de yoksundum. Arada derede kalmış bir şeydim, bu da deliliğin başlangıcı olsa gerek.
Sürüp gidiyordu. Şu doğum işi. Ve ölüm. Herkes sırasını savıyordu. Yalnız geliyor, yalnız gidiyorduk. Ve çoğumuz yalnız, korkulu, yarım hayatlar yaşıyorduk.
Tarifsiz bir keder kapladı içimi. Ölüme mahkûm bu hayatları görmek. Bu yeni hayatçıkların nefrete, sıkıntıya, nevroza, aptallığa, korkuya, cinayete, hiçliğe dönüşeceklerini bilmek - yaşamda hiç, ölümde hiç.
Dünya yorgun, sonu yakın. İnsanlar taşlaşmışlar. Kendilerinden usanmışlar.
Ölüm dualarının kabul edilmesini
bekliyorlar. Dünyanın mirasçısı olacak yeni bir canlı planlıyorum. Belki başka yerlerde başka insanlar da böyle bir canlı planlıyorlar. Bunlar birbirlerini bulup çoğalıyorlar. Bu canlılar insanlardan daha üstün olmalı ama. İnsan dahil tüm canlıların en üstün yanlarına sahip olmalı. Dünyadan arta kalacak son hayat parçacığının içinde yaşayabilmeli.
Reklam