Gülçin
@Gulcin1983
1983
448 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan Neyle Yaşar?
Leo Tolstoy’un 1881 yılında aldığı İnsan Ne ile Yaşar? öyküsü, pek alışkın olmadığımız “neyle” sorusuyla duraksayıp bir nefes almamızı ve neden, ne için, neyin uğrunda yaşadığımızı sorgulamamızı ister.
Tanrı tarafından verilen bir emrin yerine getirilmemesi üzerine dünyaya gönderilen melek ve öykünün başkahramanı Semyon adlı yoksul kunduracının yollarının karşılaşmasıyla hikâye, insana içindeki sevginin varlığını sorgulatıyor.
Az sayfalı bir kitap olmasına rağmen anlamı çok derin…
Hem okuyup hem de sesli kitap olarak dinlediğim bu eseri keyifle okumanızı dilerim.
Dokuz Kere Şaşkınlık, kısa ama derinliğiyle uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir kitap oldu. Metafor olarak kurulan Mogador şehri üzerinden insanın varoluşunu, arzuyu ve içsel yolculuğunu şiirsel bir dille anlatıyor.Zamanın yavaşladığı, her şeyin kalple ölçüldüğü bu şehirde; okumakla yaşamak, bedenle hissetmekle düşünmek iç içe geçiyor. Okudukça insanı yerinden kaldırıp bambaşka bir algıya taşıyan, şaşırtan ve içine çeken bir eser. Yazarın diğer eserlerini de merakla okumak için sabırsızlanıyorum.
Yedi Boş Ev, Samanta Schweblin’in evler etrafında kurduğu yedi ayrı öyküden oluşuyor. Her biri farklı karakterleri ve durumları anlatıyor olsa da öyküler arasında görünmez bir bağ var: delilik meselesi. Kitaptaki karakterlerin çoğu ilk bakışta akıl sağlığı yerinde olmayan insanlar gibi görünüyor – ya da gerçekten öyle mi?
Yazar tam da burada okuru düşünmeye zorluyor. Nedir delilik? Aklı sağlıklı ya da sağlıksız kılan sınırı nerede çizmek gerekir?
Yazarın yarattığı karakterler bu sorunun etrafında dolaşırken okuyucunun zihnini epey kurcalamayı başarıyor.
Daha önce okuduğum Kurtarma Mesafesi kısa roman kitabında da benzer bir his bırakmıştı yazar; fakat bu kitapta sanki bu soru daha açık bir şekilde karşımıza çıkıyor.Okuru daha ilk cümleden içine çeken bu yoğunlukta kısa öyküler yazmak her yazarın harcı değil .
“Ben tutkumun, hırsımın ve trajedimin eseriyim.”
Romanın girişindeki bu cümle, Aziz’in tüm hikâyesinin özeti niteliğinde. Yavuz Ekinci, karakterin içsel çatışmalarını bu güçlü cümleden yola çıkarak derin bir psikolojik atmosferle kuruyor.
Aziz, bireysel hafızanın toplumsal bellekle nasıl iç içe geçtiğini gösteren, kırık zaman akışıyla ilerleyen bir roman. Aziz’in geçmişiyle yüzleşmesi, sadece kişisel bir hesaplaşma değil; yaşadığı coğrafyanın acılarıyla da şekillenen bir kimlik arayışı.
Ekinci’nin dili yalın ama çarpıcı. Mekânlar, duyguların taşıyıcısı gibi; karakterin ruhunu tamamlayan bir atmosfer yaratıyor. Roman kısa ama yoğun; her sayfası bir iz bırakıyor.
Sonuç olarak:
Aziz, tutkunun, hırsın ve trajedinin insanı nasıl yoğurduğunu güçlü bir üslupla anlatan, derinlikli ve etkileyici bir okuma deneyimi.
Ağaçların Özel Hayatı — Alejandro Zambra
Zambra’nın romanı, okurunu sessizliğin anlamını düşünmeye davet ediyor.
Ağaçların Özel Hayatı, bir bekleyişin, bir sessiz sevginin ve zamanla kurulan
