Tanrı beni çocuk yaratmış,ömrüm boyunca da çocuk bıraktı beni. İyi ama,öyleyse Hayat'ın beni hırpalamasına,oyuncaklarımı elimden almasına,narin ellerimle gözyaşlarımdan sırılsıklam olmuş önlüğümü buruştururken, beni okul bahçesinde bırakıp gitmesine niçin izin verdi?Şefkatsiz yaşayamayacağım halde, niye şefkati benden esirgedi? Ah! Ne zaman sokakta ağlayan, ötekilerin sürgün ettiği bir çocuk görsem ıstırap duyarım, çocuğun çektiği acıdan çok, eprimiş yüreğime yumruk gibi inen o korkunç şok yüzünden. Dolu dolu hissettiğim varoluşun bütün şiddetiyle her yerimi ağrırım,önlüğün ucunu burup duran eller benimdir,gözyaşlarıyla bükülmüş o samimi dudaklar da benimdir,bu zayıflık,bu yalnızlık benimdir; yoldan geçen yetişkin milletin gülüşleri,yüreğimin hassas dokusuna sürtülmüş kibrit ateşi gibi yaralar
beni.