MelekMısır
@Gulishimay
güzgeldiömürhanim...
Şu anda okuduğu kitap
"Eğer insanlar yeryüzünde yaşamayı öğrenemezlerse yok olur giderler. Karşılıklı güvensizlik, gerginlik, cepheleşme ortamı insanların huzur içinde, mutlu yaşamalarını tehdit eden en büyük tehlikelerden biridir."
"Öyle inanıyorum ki 20.yy sonunun en yürekler acısı çelişkisi, insan yeteneğinin sınırsızlığı ile bu yeteneğin özgürce kullanılmaması durumunda yatmaktadır, çünkü insan yeteneğinin özgürce kullanılmasını önleyen, emperyalizmin doğurduğu siyasal,ideolojik, ırksal engellerle doludur dünyamız."
Merhaba...
Kitap bitti ve içimde kitabın bitmesiyle başka sayfalar açıldı. Empati yapmanın en acı halini tattım.
Ekonomik buhran ve beraberinde gelen yolculuk, açlık, sefalet,,,
bu buhranın nedeni ise;
"Neden, derinde ve basit: Neden, midedeki açlık. Milyonlarca kez büyütülmüş açlık; bir tek insandaki açlığın, neşe açlığının ve biraz güven açlığının milyonlarca kere büyütülmüşü..."
ve hırs...
JOAD AİLESİ... yokluğun içindeki umutlarına hayran olunası insanlar. Bayan Joad (anne) benim annem, senin annen. Evde iyi beslenmesi gereken hamile bir kadın, okula gitmesi gereken iki çocuk, çalışmak için gece gündüz iş arayan ailenin diğer üyeleri ve kendi toraklarında ölmek isteyen babaanne ve dede... Ama hepsi
bütün bu sayılanlardan yoksun ve çaresiz...
İnsanlardan çektikleri yetmezmiş gibi sanki bütün dünya onları sınıyor, sanki güneş olması gerekenden daha yakar ve yağmur dereleri taşırırcasına yağar.
Ölüme bu kadar yakın bir o kadar da yaşamak için direnen güzel insanlar...
Kitap için çokta söylenecek bir söz yok aslında .insanın içine işleyen bir hikaye...
