Gülşah
@GulsahS
Mesaj atmayınız!
Ön Lisans
İstanbul
949 okur puanı
Aralık 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Zaman kavramı, hatırlanmak, unutulmak…
Bunlar güçlü duygular.
Yaş ilerledikçe insan şunu fark ediyor:
Unutmak mümkün.
Hatta bazen kaçınılmaz.
Anılar silikleşiyor, yüzler buğulanıyor, sesler uzaklaşıyor.
Ama yine de hatırlanmak istiyoruz.....Bunlar gençken daha soyut kavramlar gibi duruyor. Yaş ilerledikçe ise kişisel bir meseleye dönüşüyor.
Çünkü biri bizi hatırlıyorsa, hâlâ biraz varız.
Georgi Gospodinov bu romanda unutmayı bir eksiklik gibi değil, insan olmanın kaderi gibi anlatıyor.
Geçmişe sığınmanın hem teselli hem de kaçış olabileceğini gösteriyor.
Belki de mesele her şeyi hatırlamak değil;
bizi biz yapan duyguyu kaybetmemek.
Zaman Sığınağı tam da bunu yapıyor aslında: Unutmayı bir hastalık gibi değil, bir kader gibi ele alıyor. Ve hatırlanmayı da bir tür varoluş kanıtı hâline getiriyor. Sanki biri bizi hatırlıyorsa hâlâ biraz buradayız.
Ama ironik olan şu: Çok güçlü duygular bile zamanla yumuşuyor. Acılar bile. Bu hem ürkütücü hem merhametli bir şey. İnsan zihni dayanabilmek için unutuyor biraz.
Kitapta hissettiğim en güçlü şeylerden biri şuydu:
Geçmişi saklamak mümkün ama içinde yaşamak mümkün değil.
Tuba tan isimli okura yanıt verildi
Gülşah
Bazı anıları hatırlamak acı verici, beynimiz koruma amaçlı unutuyor olabilir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okurken böyle böyle notlar almışım. Kitabı çok sevdim. Aslında yazarın her kitabı bu kadar kolay ve akıcı okunmuyor, o yüzden bu kitap harika bir tanışma kitabı.
Kaydetmeyi unutmayın. Sizde hangi kapılar açılacak okurken?
Yazarın güçlü bir entelektüel arka planı var ama asıl mesele bilgi göstermek değil. Kitap, bilginin insanı özgürleştirip özgürleştirmediğini sorguluyor. Çok bilmek mi önemli, yoksa anlamak mı? Bu ayrım metnin alt katmanında sürekli dolaşıyor.
İnsan tek başına olgunlaşmıyor. Tekâmül, karşılaşmalarla oluyor. Bazen bir insanla, bazen bir fikirle, bazen bir kitapla… Ve her karşılaşma aslında bir eşik. Ya büyüyorsun ya direniyorsun.
Felsefi olarak bu, biraz kader–irade dengesine dokunuyor.
Karşımıza çıkan insanlar tesadüf mü, yoksa içsel ihtiyacımızın bir yansıması mı? Tekâmül sürecinde karşımıza çıkan kişiler çoğu zaman bizi rahatlatan değil, sarsan kişiler oluyor. Çünkü dönüşüm konforla değil, yüzleşmeyle geliyor.Tekâmül doğrusal bir ilerleme değil. Düşüşler de sürecin parçası. Yazarın bunu sezdirme biçimi çok kıymetli. Olgunlaşma bazen kayıpla, bazen hayal kırıklığıyla, bazen yalnızlıkla mümkün oluyor.
kitap bana şu soruyu bıraktı:
“Benim hayatımdaki karşılaşmalar beni nereye doğru dönüştürüyor?”
Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir.
Ruhun, ihtiyacı olan dersi çağırır.
Bir insan çıkar karşına;
sarsar, aynanı tutar, kaçtığın yerleri gösterir.
O an anlarsın ki tekâmül, huzurlu sularda değil,
dalgaların içinde olur.
Her yüzleşme bir eşiktir.
Ya eski hâlinde kalırsın
ya da kendinin bir üst versiyonuna doğru yürürsün.
‘Kitap’ın Yolcuları’ bana şunu fısıldadı:
Olgunlaşmak, başımıza gelenleri değil,
onlarla kim olduğumuzu seçmektir.”
Kul Vahad isimli okura yanıt verildi
Gülşah
🙏🏻🪷
