Gülşah
@GulsahS
Mesaj atmayınız!
Ön Lisans
İstanbul
949 okur puanı
Aralık 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Günaydın.... Sabah haberlere baktığımda, "madencilerin parası ödenecek" diye haber verdiler... Haklarını almak için verdikleri mücadele..... Dünyadaki zor islerden birini yapıyorlar, yerin altına girip bizim "iyyy" dediğimiz yerlerde ma*en çıkartıyorlar....
Onun dışında #yanyanadurduğumuyerler kitabını okudum ve sanki karşımda Banu Hn. sohbet ederken aralarda anlatıyor gibiydi. Hikâyesi olan aileleri seviyorum. Bir döneme şahit olmak, iyisiyle kötüsüyle şahit olmak ve bu hikâyeyide dinletecek, okutacak bir şekilde dile getirmek, yazıya dökmek harika bir şey.... Bir de bu hikayelerin aralarında okuduğu kitaplarla kurduğu bağları, kendisine hissettirdiği duyguları, bir hikayeden gittiği anıyı okumak çok iyi geldi. Kaleminiz hep yazsın Banu Hn.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Kalbi kırık bir küçücük bir adam var kalbimde..."
Başlarda sonunun böyle biteceğini hiç tahmin etmemiştim. Bir de başka bir ülkede yaşamak, hem de zorunlu yaşamak, kimlik bunalımı... Var oluşu sorgulama, kavramlar üzerinden hayatını, yaşamında olanları anlamlandırmaları anltiyir aynı zamanda. Göçmen olmak, Ortadoğu'lu olmak, hele hele Am*rika'da yaşadığı hem mücadeleyi hem kimlik arayışını olaylar örgüsünden anlatan bir kitaptı. Ve okurken şöyle bir not almışım;
"KAYBOLMAK İSTEMEK"
Bazı yaşamlar çok zor, çok daha fazla emek ve hayatta kalmak için efor istiyor... İşte Cyrus'un da yaşamı böyleydi.....
Çevirisi de çok iyiydi. Teşekkürler .
#kavehakbar #gulsahinkitapligi #martyr
Bazı olaylarda susmamak gerekir ama aile dışında kalınca yardım elini uzatmak uzun sürebiliyor.... Hele burada konu "çocuk" olunca her yardım elinin daha hızlı ilerlemesi gerekirken nedense yavaş ilerliyor..... Ve sonunda sakar olarak ailesi tarafından etiketlenen çocuk artık yoktur. Yaşanmış ve gazetelere, sosyal medyaya konu olmuş bir olayı yazmış yazar..... Yani sadece roman deyip, geçip gidilmiyor.... Ve bilmediğimiz ne çocuk hikâyeleri var....
Yazmak istiyorum daha çok yazıp, kızmak, lanet etmek istiyorum ama kelimelerin anlamsız kaldığı bir yerdeyim ...
İşte bu kitap bunları hissettirdi. Ve hâlâ aklımın, kalbimin bir yerlerinde sak*r çocuk denilip, kayıp ilanı ile yok sayılan bir hikâyeyi yaşıyorum....
"leziz kadavralar" ile tanıdım yazarı. Bu kitabı ile de yine yapmış yapacağını ve sizi distopya ülkesinde, içinizi daraltan ama imkânsız da olmayan, 'neden olmasın 'diye sorgulatan bir roman ile başbaşa bırakıyor.... Biraz "Damızlık Kızın Öyküsü" ne benzettim. Sanırım esinlenmiş olabilir doğal olarak. Hiyerarşik bir ortamda "Değersizler" dedikleri kadınlardan birinin yazdığı, yazmaya çalıştığı günlük tarzı bir anlatı. Yer yer geri dönüşlerle, dünyanın henüz sonunun gelmediği, ormanların metal olduğu, iklim krizinin baş gösterdiği, yapay zekadan korkan bir neslin olduğu anılarından da parçalar sunuyor. Aslında birazda DİKKAT ÇEKMEK istemiş sanki yazar. Dünyanın gidişatı iyi değil demenin başka bir yolu gibi...
Çok temiz bir çeviri ile okuduğumuzu düşünüyorum.
Umberto Eco’nun dinler tarihi, semboller, tarikatlar ve ülkelerin geçmişine dair bilgisi gerçekten hayranlık uyandırıcı. Yer yer anlamakta zorlandığım kısımlar olsa da, kurduğu büyük kurgu ağı beni sayfalar boyunca sürükledi.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: İnsan zihni bazen anlam ararken kendi gizemlerini de yaratabiliyor. Gerçek ile kurgu arasındaki çizgi ise çoğu zaman sandığımızdan daha ince.
Okuması sabır isteyen ama zihni zenginleştiren bir yolculuktu.
Belki de romanın en güçlü tarafı şu soruyu sorması:
Gerçek ile kurduğumuz hikâyeler arasındaki sınır nerede başlıyor?
