Gülşen Erdal
@Gulsen_erdal30
Herkes ölebilir, ölür de; ama çocukların anneleri ölmemeli
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Artık her şey şu sözde ifadesini buluyor; geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer...
İnsan hayal kurarken gözlerini kapatır, hiç kimse hayallerimizi görmesin diye yaparız. Aslında gözlerimizi kapatarak kendimizden bile saklariz hayallerimizi. İçimizdeki gerçek biz, o hayaldeki biziz aslında.
Nereden bilebilirdi insanoğlu? Varlığının sonuçlarını. Hepsinin yanıtı da aynıydı: Hiçbir yerden...
Belki de bu sayede hayat devam ediyordu. Kimse, neye neden olduğunu bilmediği için... Çünkü her davranışının zaman içindeki bütün sonuçlarına önceden tanıklık eden kişinin ilk tepkisi , büyük ihtimalle, durmak olurdu. Durmak ve durdurmak. Dehşet içinde. Hareket etme korkusundan kalbi durana kadar. Çünkü her hareketinin nihai sonucu acıydı ve belki de, insanoğlu bunu bilse, hiç doğmazdı. Belki de daha kötüsü, bütün bunları bilse de doğmaya devam ederdi. Ne de olsa insandı ve doğası gereği arsızdı. Doğmak için her şeyi verirdi. Gerekirse karnından çıktığı annesinin leşini doğumhanede bırakır, hatta dünyaya ikizi ile yapışık gelir, ama yinede doğardı...
