Gülten Nazlı
@Gultennazli
13 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
"Zihnin Sessiz Çığlığı"Edebiyat
“Vesvese, insanın iç dünyasında açtığı görünmez yaraları anlatan bir kelime. Bu kitap, o yaralara ışık tutuyor. Okurken, kendi zihninizin derinliklerine iniyor, unuttuğunuz ya da görmezden geldiğiniz duygularla yüzleşiyorsunuz. Anlatım yalın ama etkisi derin; sayfaları çevirdikçe fark ediyorsunuz ki, en büyük mücadele insanın kendi zihninde başlıyor ve bitiyor.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Karanlık bir zihin oyunuEdebiyat
“Okurken sürekli şu soruyu sordum: ‘Gerçekten kendi düşüncelerim bana mı ait, yoksa fısıldayan başka bir ses mi var?’ Vesvese – Şeytanın Bir Oyunu, zihnin kapılarını aralayıp, arkasındaki gölgeleri gösteriyor. Bir kez girince, çıkmak kolay değil.”
Bu kitap, sadece sayfalar arasında değil, zihnimde de yankılandı. Her satırı, insana kendi içindeki fırtınaları hatırlatıyor. Bazen en gürültülü ses, insanın kendi içinden gelir… Vesvese tam da o sesi duyuran bir hikâye.”
"Yüreğimin Ortasına Dokundu"Din
Sayfaları çevirdikçe gözlerim doldu,
çünkü bir Peygamberin kalbini okumak,
insanın kendi kalbine ayna tutması gibi…
Sadece sabrı değil,
yalnızlığı da, ihaneti de, ümmetine olan sonsuz sevgiyi de hissettim.
“Nasıl dayandın Yâ Resûlullah?”
Bu soru, artık içimde bir dua gibi yankılanıyor.
O’nun adını andıkça utandım kendi sabırsızlığımdan.
Ve bir kez daha anladım:
O’nu tanımadan hiçbir acı tamamlanmaz.
Kalpten kalbe yazılmış bu kitabı
gönlü yorgun olan herkes okumalı.
Çünkü teselli bazen kelimelerde değil,
o kelimelerin taşıdığı Resûl kokusunda saklıdır…
Mehmet Yıldız teşekkür ederiz
Mehmet Yıldız teşekkür ederiz“Efsun, kalbimin unuttuğu sızıyı yeniden hatırlattı…
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığında bir boşluk değil, bir iç ses bırakır.
Efsun tam olarak öyle bir kitap.
Bir karakter değil yalnızca, bir ruh hâli…
Yaralı ama umutlu, kırılmış ama yıkılmamış bir kadının hikâyesiyle kendi içime düştüm.
Efsun’u okurken,
Çocukluğum geldi aklıma,
Sustum.
Aile dediğimiz şeyin bazen en derin izleri bıraktığını,
İyileşmek için illa güçlü değil, sabırlı olmak gerektiğini düşündüm.
Yazarın dili öyle sade, öyle duru ki;
Sanki cümleler gözyaşıyla yazılmış da ben her satırda biraz daha yumuşadım…
Kalbimde yıllardır taşıdığım “anlaşılmama korkusunu”
bu kitapla biraz daha hafiflettim.
Çünkü Efsun gibi hissetmek,
bir tek bana özgü değilmiş
onu anladım.
Bu kitap bana şunu fısıldadı:
“Ne yaşarsan yaşa, içinde hâlâ sevmeye gücün varsa,bitmedin demektir.”
“Çürümenin sesi, en sessiz iç çekişte saklıydı…”
Bu kitap ne anlatıyor diye soranlara cevabım şu:
Bir insanın, kendinden bile usandığı anların felsefesi…
Cioran, yaşama dair tüm sahte gülümsemeleri bir kenara atıyor.
Ve bize diyor ki:
“Gerçekle yüzleşmek cesaret ister. Çünkü en büyük çürüme içimizdedir.”
Okurken her satırda içimde bir şey koptu,
Ama o kopuş, belki de yeniden doğmanın habercisiydi.
Kendi karanlığıyla yüzleşmek isteyen herkese öneririm.
Çünkü bazı kitaplar moral vermez,
Ama gerçekleri acıtırken ruhunu uyarır.