Günel Həsənova
@HGunel
öğretmen
Baku
24 Ekim
193 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Rus klassiklərini oxumaq hər zaman mənə zövq verir. M. Şoloxun 4 cilddən ibarət olan “Sakit Don” əsəri sevdiyim klassiklər arasına daxil oldu, bunun əsas səbəblərindən biri əsərin 1200 səhifədən
Reklam
Belinski demişdir ki, rus ədəbiyyatında psixoloji janrın əsasını qoyan Dostoyevski və Tolstoy Lermontov yaradıcılığından bəhrələnmişlər. Bunu Dostoyevskinin əsərlərindəki Lermonontov şeirləri də sübut edir. Həmçinin əsəri oxuyarkən xarakterlərin psixologiyasını ifadə edəən yazıçının təsir gücünü inkar etmək olmaz. Əsəri bitirdikdən sonra yazıçının başqa romanı olmamasına çox təəssüfləndim...
Əsərin baş qəhrəmanı vecsiz, heç nəyə əhəmiyyət verməyən Peçorindir. O, hərbiçidir, və xidmətini Qafqaz dağlarında yerinə yetirir burada bir çox insanlarla tanış olur istər sevgi, istər dostluq, istərsə də düşman münasibətlər qurur. Ancaq bunların heç biri onun üçün əhəmiyyətli deyir. O, insanları sevməməyi öyrənib, əsərdə də qeyd olunur, " Mən bütün aləmi sevməyə hazır idim,- kimsə məni anlamadı: ona görə mən də hamını sevməməyi öyrəndim" Ancaq yenə də onun əsl sevgisi olan Veranı çox sevir, çünki o, bu dünyada Peçorini başa düşəcək yeganə insandı. O bağlılıq istəmir, yalnızca sevgi istəyir... Mən Peçorini müsbət qəhrəman kimi qiymətləndirirəm (daha fərqli düşünənlər ola bilər) ona görə ki, o vicdanlıdır. Ona yalan satan dostunun bundan vazgeçəcəyini görsə onu bağışlamağa hazırdır. O insanlara bağlanıb onları incitməkdənsə onlardan uzaq durur. Ancaq görəsən hansı çətindir?
Peçorin həyatı öz qanunları ilə yaşayır. Heç kimi aldatmır. Elə bu səbəbdən yazıçı ona "Zəmanəmizin Qəhramanı" deyib. Ancaq Peçorin həm də "Bütün zamanların qəhrəmanıdır”
Puan vermedi·331 syf.··
Beğendi
·2020 11. kitabı
·2 saatte okudu
·Okunma: 11 Ekim 2020 19:20
Heç özünüzün və bütün insanlığın kor olduğunu düşünmüsünüzümü?!
Bu kitabı oxumaq üçün bir çox səbəbimiz ola bilər. Bunlardan birincisi sahib olduqlarımızı gözlərimizlə daha yaxşı görməyimiz və yaşadığımız bu həyatın, əlimizdə olanların, ən minimal ehtiyaclarımızı ödəyə bilmə bacarıqlarımızın həyatımızı nə qədər asanlaşdırdığını anlamağımız, ikincisi isə bu bacarıqlarımızın olmamasının həyatımızı nə qədər çətinləşdirməsini anlamağımızdır. Belə baxanda bu iki səbəbin bir birindən heç bir fərqi olmadığını deyə bilərik. Ancaq elə əsas məsələ də orasındadır ki, sahib olduqlarımızın olmama ehtimalını onlar əlimizə olduqda anlamırıq. Bunun olması üçün ya bütün insani zəifliklərimizi, egomuzu kənara buraxaraq, düşünməyi bacarmalıyıq, ya da sahib olduqlarımızın yoxluğunu görməliyik. Bu kitabların adsız qəhramanları bunlardan ikincisini yaşayır. Sahib olduqları hər şeyi ağ bir korluq ilə
itirirlər. Yalnız 1 nəfərdən başqa... Onun şanslı ya da şanssız olmasına qərar vermək o qədər asan məsələ deyil. Ancaq biz şanslı sayıla bilərik ki, bu kitab vasitəsi ilə sahib olduqlarımızın dəyərini anlayırıq.
Elmi-fantastika mənim ən sevdiyim janrlardan biridir. Mən hər zaman düşünürəm ki, belə əsərlərin mütləq realizmlə bir əlaqəsi var. Məsələn Bulgakovun “İt Ürəyi” əsəri hər nə qədər elmi-fantastika hesab olunmasa belə, hər halda realizmlə əlaqəsi yoxdur və bu əsər məndə Leninin sosializmin insan xarakterinə zidd xüsusiyyətlərinin əks etdirilməsi təsirini yaratmışdı. Eynilə H.G.Wells-in bu əsəri də mən də o təsiri yaratdı. Əsər gəmi qəzansından sağ qalan Prendikin təsadüflər nəticəsində bir tropik adaya düşməsi və 10 ay bu adada yaşamağa məhkum olmasından, onun başına gələn qorxulu hadisələrdən bəhs edir. Qəhrəmanımız orda Doktor Moreau ilə tanış olur və onun burada gördükləri yarı-insan, yarı-heyvan varlıqlar onda dəhşət doğurur. Məlum olur ki, bu varlıqlar Doktor Moreau-nun əsəridir. Necə ki, Lenin insanların xislətinə uyğun olmayan bir sistem yaratmışdı, eynilə Moreau-da insan xislətinə uyğun olmayan yarı-heyvan, yarı-insan yaratmışdı.
Mən əbəs yerə sosializlə bu əsəri müqayisə etmədim, yazıçınım anti-sosialist görüşləri onun “Müasir Utopiya”, “Rusiya zülmət içində” əsərlərində əks olunmuşdur. O, Leninlə görüşlərindən sonra onu Kremlin xəyalpərəsti adlandırmışdır və bu əsərdə olan “Əzablar evi”ni Kremllə, Lenini isə Doktor Moreau ilə eyniləşdirmişdir.
Mən kitab oxuyub bitirdikdən sonra düşünürəm, "mən bu kitabdan nə öyrəndim?" Bu suala bir neçə cavabım varsa, deməli bu əsərdən çox şey öyrənmişəm. "Da Vinçi şifrəsi" də çox şey öyrəndiyim əsərlərdəndir. Əsərdə yazıçı təxəyyülündən başqa böyük araşdırmaçı əməyinin olduğu çox aydın görünür. Əsər haqqında spoilər vermədən necə məlumat verəcəyimi bilmirəm ona görə çox qısa yazacam. Deməli, əsər Luvr muzeyinin nəzarətçisi olan Jak Sonyerin bir rahib tərəfindən öldürülməsi ilə başlayır hansı ki, nəzarətçi çox əhəmiyyətli bir sirr bilir və bu sirri məzara aparmamaq üçün son anda xüsusi sifrlərlə bunu öz nəvəsi Sofiyı çatdırmağa çalışır və bunun üçün Da Vinçi yaradıçılığından istifadə edir. Çünki Da Vinçi-nin də bu sirr ilə əlaqəsi var, o da uzun illər bu sirri qoruyan gizli təşkilat olan "Sion Prioratı" na rəhbərlik edib. (Bu təşkilat həqiqətən olub İssak Nyuton, Viktor Hüqo, Da Vinçi və başqaları müxtəlif dövrlərdə təşkilata rəhbərlik edib)
Bu sirri öz nəvəsi Sofiyə və amerikalı alim Leqdona ötürməyə çalışan muzey nəzarətçisi onları təhlükəli macəra qarşısında qoyur. Bu şifrələri açan zaman onlar insanların inamlarını və din tarixini kökündən dəyişə biləcək məlumatlarla rastlaşırlar. O məlumatlar ki, uzun illər insanlardan gizli saxlanılmağa çalışılıb. Əsərin qəhrəmanlarından olan Robert Leqdonun yer aldığı 2-ci kitabdır. Robert Lenqdon yazıçının "Mələklər və Şeytanlar" əsərinin də qəhrəmanıdır.
Reklam