Hafız Derler
@Hafiz_derler
Yazık oldu kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya…
Öğrenci
Hafız, Üniversite
Kendi İç Dünyası :)
Konya, 12 Haziran
1 okur puanıAğustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir kitap bir insana böylesine tesir edebilir miydi?
Mesela hiç böylesine bir sebepten ağlanabilir miydi?
Halbuki okumaya başlarken, geceleri yapılması gereken bir ritüel gibiydi.
Otuz-kırk sayfa kadar okunmalı, bitmeli, bununla yetinilmeliydi.
Peki beni ağlatan da neydi?
Şiir yazmaya alışık olan kalemim, şimdi beni sakinleştirmek adına içimi dökmemi, kafiye yada hece uyumuna riayet etmeden, aklıma gelen her ama her şeyi yazmamı telkin etti
Bütün uykusuzluğuma rağmen, beni kitap hakkında düşündüren, belki de kitap değil;
Kitap satırlarında bulduğum kendi hayatımdan karelerdi.
Zannımca bu roman, bir çok insana göre klasik ve çetrefilli bir aşk hikayesinden,
Raif efendinin fazlaca sakin gözüken hayatını okuyanlara müşterek olan gerekli ve yerinde doğan bir meraktan ibaretti.
Elbette Raif Efendinin hayatı kimine göre oldukça tesirli bir hayat olsa da, bu hayata müteessir olan tek beden, tek ruh benimdi.
Hatta bu kitaptan bunca ders çıkarmak, anlatılandan çok fazlasını anlamak, kitabın yazarında dahi bulunmayan, bilhassa bana has, sahip dahi olmak istemediğim illet bir meziyetti
Bir insan karşısında peşin kararlar vermek, elimde olmadan kendime verdiğim bir eziyet iken;
Bu kitap bir insan hakkında karar vermenin ve ona tamamen güvenmek yada ondan tamamen ümidini kesmenin doğurabileceği nitelikli, ruhen ya da bedenen ölümleri, sanki daha öncesine hiç böylesine düşünmediğimi yüzüme vurarak bana öğretir gibiydi.
İnsan ilişkilerinde eksik olanı aramakla geçen günlerin sonunda bir eksikliğin olmadığını,
insanın aradığı tek şeyin zamanla kaybolmuş güveninden kaynaklandığını, gerçek sevgiyi görünce, sahte yüzlere aşina bir hayatta, gerçek bir gülümsemenin tabii gelmediğini anlayan insan, ağlamaktan başka ne yapabilirdi.
Maria Puder anlatılana göre güzellik feriştahı iken,
Kader Hep mi Ehvenişer?Şiir
Kader; seninle aynı asırda doğmak,
Aynı sudan demlenen çayı,
farklı bardaklardan yudumlamak,
Bazen bir otobüs de karşılaşmakken,
Bazen farklı şehirlerde yaşamaktı.
Kader, muhabbetle uzun uzun konuşmak,
Lalettayin bir pazartesiyi, fevkalade kılmak,
Bir gece cadde uyurken, kaldırım taşlarını mesken tutmak,
Konuşacak bir şey bulamayınca, bakışmak ve susmak,
Mamafih; sakınmak, kaçmak ve yakalanmaktı.
Merak ederim; kader bir midir?
Ya da her insan için, ayrı ayrı mıdır..?
Haddizatında alınan nefes bir olsa da,
Herkesin dünyası kendi halinde, farklı farklı...
Bana kalırsa insanların kaderlerine bağlı;
Bir de "Kader Sıfatı" olmalı.
Hatta bu sıfat;
Beynelmilel bir şekilde,
Herkesin avuç içinde yazmalı.
En azından,
İnsan insanı tanımak için,
bunca vaktini, doğru insana ayırmalı.
Böyle olsaydı;
Acep senin kader sıfatını, ne diye okumalı?
Mesela "Ayrılık feriştahı" mı?
Güzin Ablası kitaplar olan bir kızdım,
*İçim sıkılmasa o kadar
Tek bir satır bile okumazdım.*
~Didem Madak🩶
Bir tren geçti yine tam o sıra
Ustura gibi kara,
Düdük çala çala,
Geçti şiirimin ortasından.
Kes şunu dedim, kes artık!
Oldu olacak,
Kan kardeşi olsun ruhumla yollar.
Merak ederdim,
Kesik başları ve sarı ışıklarıyla
Nereye gider bu insanlar?
Raylar uzanırdı içimde kilometrelerce
Bir kara yılan gibi,
Bilemezdim menzil neresi? Ah...dedim sonra
Ve acilen makas değiştirdim.
İç ses, diye söylendim,
Raydan çıkma bundan sonra.