Hafız Derler
@Hafiz_derler
Yazık oldu kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya…
Öğrenci
Hafız, Üniversite
Kendi İç Dünyası :)
Konya, 12 Haziran
1 okur puanıAğustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kader Hep mi Ehvenişer?Şiir
Kader; seninle aynı asırda doğmak,
Aynı sudan demlenen çayı,
farklı bardaklardan yudumlamak,
Bazen bir otobüs de karşılaşmakken,
Bazen farklı şehirlerde yaşamaktı.
Kader, muhabbetle uzun uzun konuşmak,
Lalettayin bir pazartesiyi, fevkalade kılmak,
Bir gece cadde uyurken, kaldırım taşlarını mesken tutmak,
Konuşacak bir şey bulamayınca, bakışmak ve susmak,
Mamafih; sakınmak, kaçmak ve yakalanmaktı.
Merak ederim; kader bir midir?
Ya da her insan için, ayrı ayrı mıdır..?
Haddizatında alınan nefes bir olsa da,
Herkesin dünyası kendi halinde, farklı farklı...
Bana kalırsa insanların kaderlerine bağlı;
Bir de "Kader Sıfatı" olmalı.
Hatta bu sıfat;
Beynelmilel bir şekilde,
Herkesin avuç içinde yazmalı.
En azından,
İnsan insanı tanımak için,
bunca vaktini, doğru insana ayırmalı.
Böyle olsaydı;
Acep senin kader sıfatını, ne diye okumalı?
Mesela "Ayrılık feriştahı" mı?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Geceye dair..
“Gece midir insanı dertlendiren,
Yoksa insanmıdır dertlenmek için geceyi bekleyen” diye yazıyordu bir yerlerde. Ezberlemişim, nerde okudum? sorsan bilmem!
Güzel geçen bir günün gecesinde yazmıştım bu paragrafları.
Gündüzün kalabalığında kaybolan düşünceler,
Gecenin sessizliginde birer birer çıkarken saklandıkları yerden;
Sanki karanlık, kalbimdeki odaların kapılarını usulca aralar.
“Gün ışığı umut getirir” derler hani
ama geceler...
Geceler insanın yokluğuna ayna tuttuğu vakitlerdir.
Bir tebessümle hatırlanan anılar, boşluğa dalan iki çift gözede dönüşebilir.
Belki de gece, sadece karanlıktan ibaret değildir, belki de içimizdeki yankıların en net duyulduğu vakitlerdir...
Insan bazen mutluluğu bile sorgular gece olunca, çünkü huzur bile sessizlik eleğinden elenir, her gece….
Ve belki de bu yüzden, en çok geceleri ıslanır insan, hırçınca yağan şiirlerde.
Çünkü biliyorum ki,
En çok gecelerde eksilir insan…
Bir bir ömründen eksilen gecelerde….
~Mehmet Can 
Hafız Derler
Hafız DerlerOlur öyle çiçeğim...Şiir
Dün sabah namazı, Süleymaniye'ye giderken;
Seni gördüm, kimsesiz şarkılar söylerken.
Yürüyordun, Gök kubbe sana eşlik ederken;
Süleymaniye'nin önünde, yapayalnız.
.
Uykulu gözler, sevdayı süzerken,
Tam da yanına gelmeye yeltenirken,
Ezan sesiyle uyandım da birden;
Meğerse, Süleymaniye'den çok uzakta,
İki ayrı yatakta, Sadece bir rüyadayız
.
Sesin yankılanırken, kulağımda halen,
Rüya da bensiz şarkılar söylediğinden;
Ağzıma yapıştı, segah bir namen.
Olur öyle çiçeğim, dünyadayız.
~Mehmet Can Hafız Derler
Hafız DerlerGriEdebiyat
İnsanlık diyorum Asaf, insanlar fazla kirlenmiş…
Hergün, hergün ki baktığım aynamı
Gözümden çiğ olup akıttığım yaşları
Beraberinde, sandığım ve yanıldığım hayatımdaki değerli taşları hayatımdan siliyorum.
Yetmezmiş gibi, her gece ıslanan gözlerimi gizlice ay ışığına kurusunlar diye seriyorum.
Tozlanan raflar..
Pas tutmuş yürekler..
Her köşede lekesi kalmış küf kokan emekler.
Uluorta konuşmaya dahi utanıyorum artık.
Uluorta konuşmaya dahi utanıyorum!
Konuşursam ağzım, hatta şiir kokan sözlerim dahi
Bu kalabalık dağınıklıkta kirlenecekler!
Asaf, insanlar beni salaş giyinişimden görüp bilecekler.
Üstüme bir kaç beden büyük gelen bu yaşamla yürürken elbet paçalarım çamura girecek,
Yaşım yaşamımdan çabuk eskiyecek.
Olsun öyle yada böyle, ne de olsa eskiyecekler.
Ne de olsa siyah giyiniyor
Gönül pencereme bile kapkara perdeler asıyor
Sisler içine doğan aldatıcı bir güneşden kaçıyorum
Çünkü biliyorum ki, beyazımsı ve açık tonlu renkler
Siyah beyaz ayırt etmeden yıkanan günlerde
Durmadan yağmur yağan bu göklerde
Bir gün solup, grinin birer tonu haline gelecekler…
|Mehmet Can 🖋️ Hafız Derler
Hafız DerlerİnsanŞiir
Uzun bir gecenin senfonisi biterken,
Güneş dar-ı dünyada, batmak üzere doğuyor.
Halbuki dünya yeterince, kalabalık bir yerken,
Bir sancının çığlığı ile, bir bebek daha kalabalığa karışıyor.
İnsan cüz'i bir düşünceyle, her şey de mantık ararken;
Kainatta ise, akıl sır ermez bir düzen hüküm sürüyor.
En garibiyse; insan yaşamak için doğarken,
Nedendir, bir gün ölmeyecek gibi yaşıyor?
Uzuvları kendi aleyhine şahitlik etmeden,
Vakit daha erkenken,
Akıl niçin erkenden akletmiyor?
Halbuki başından beri biliyor;
Güneş doğarken,
Vakti gelince batacağını,
Rengarenk güller açarken,
Bir gün onlarında sararıp solacağını
Her gün bir insan daha doğarken,
Her doğanın bir gün toprak olacağını
Daha Gaybı görmeden, faninin faniliğini görüyor ve biliyor.
O halde insan niçin erkenden akletmiyor?
~Mehmet Can Ovacık
Hafız Derler
Hafız Derler