Halil Kocalar
@HalilKclr
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsan sürekli meşgale bulmak zorunda. Kafası hep meşgul olacak. Çünkü birey kendine döndüğü zaman düşünme başlar ve bu birçok olayın tetikçisi olabilir. Önce kendi özünün rahatsızlıklarını bulur ve sonra geneli rahatsız etmeye başlar.
Bekle Beni
Bekle beni, döneceğim
Bütün gücünle bekle.
Bekle, sarı yağmurlar
Hüzün getirdiğinde.
Bekle karda, tipide
Bekle, bunaltırken sıcak
Bekle, kimseler beklemezken
Geçmişi unutarak.
Bekle, uzak yerlerden
Mektup gelmez olduğunda,
Bekle, birlikte bekleyenler
Beklemekten usandığında.
Döneceğim, bekle beni
Ve iyilik dileme
Artık unutmak gerektiğini
Söyleyenlere.
Varsın oğlum ve anam
Yok olduğuma inansınlar.
Varsın, yorulup beklemekten
Otursun ateşin başına dostlar
İçsinler o acı şaraptan
Rahmet dileyerek yitene
Bekle. O şaraptan
İçmekte acele etme.
Bekle beni, döneceğim
Tüm ölümlerin inadına.
Varsın, beklemeyenler
Yorsunlar bunu şansa.
İbrahim
ibrahim
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim
güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrahim
güneşi evime sokan kim
asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrahim
gönlümü put sanıp kıran kim”
Anıların oluşması için zamanın geçmesi gerekir. Genelde güzel olanları bilince yansır kötülerini ise bilinçaltına itilir. Asıl önemli olan anın kendisidir. Araya zaman girdiğinde anıya dair hissiyatın belirgin hale gelir. Hissiyatını oluşturanda sana öğretilen kavramlar üzerinden olur. Sana öğretilen kavramlar ya da sunulan hayat içerisinde duruma dair an geldiğinde senin oluşturduğun anlamlandırma ne kadar sana ait.
