Aşkı ve hayatı pek çok sevmekten,
Umuttan ve korkudan âzâdeyiz artık
Şükür olsun meçhul Tanrılara ki
Hiçbir hayat sonsuz değil;
Ölüler hiç dirilmiyor;
En yorgun nehir bile sonunda
Güvenle denize dökülüyor.
Tekrar açık lomboza baktı. Swinburne anahtarı vermişti. “Ölüler hiç dirilmiyor!” Bu dize Martin’in içinde büyük bir minnettarlık hissi uyandırdı. Evrenin bir ihsanıydı bu. Yaşam acı veren bir yorgunluk haline gelince, ölüm rahatlık veren ebedi uykuyu sunmak için oradaydı. Ama ne bekliyordu ki? Gitme vaktiydi.