Dr. HH
@Halilharutoglu
Beğendiğim alıntıların ambarı..
“insanın bilgisi çok sınırlıdır, ben size matematik, fizik, tarih ve konuştuğum yaşayan üç dört dili öğretirsem benim bildiklerimi bileceksiniz: oysa tüm bu bildiklerimi beynimden sizinkine aktarmak için olsa olsa iki yıl gerekecek.”
“İki yıl mı! Tüm bunları iki yılda öğrenebileceğime inanıyor musunuz?” “Uygulamalarını, hayır; ilkelerini, evet: öğrenmek bilmek değildir; bilenler ve bilginler vardır: birincileri var eden bellektir, ötekileri var edense felsefedir.”
“Ama felsefe öğrenilemez mi?”
“Felsefe öğrenilmez; felsefe kazanılan bilgilerin beyinde bir araya gelmesidir, beyin onları uygular."
Reklam
“Araştırmalarınızda size yardımcı olduğum ve size söylediklerimi söylemiş olduğum için üzgünüm,” dedi.
“Neden üzgünsünüz?” diye sordu Dantes.
“Sizin yüreğinizde hiç olmayan bir duyguyu, intikamı, yüreğinize saldığım için.”
Dantes gülümsedi.”
“Burada çok incelikli ve biraz önce size sözünü ettiğim şeyleri doğrulayan bir hak davası var, insan doğası suçtan iğrenir yeter ki kötü düşünce yanlış yorumlanmış bir düzenlemeyle birlikte doğmuş olmasın. Yine de uygarlık bize gereksinimler, kusurlar, iyi içgüdülerimizi boğacak etkiler yaratan ve bizi kötülüğe götüren yapay istekler vermiştir. Buradan şu özdeyiş çıkmıştır: Suçluyu bulmak istiyorsanız önce işlenen suçun yarar sağlayacağı kişiyi arayın! Sizin yokluğunuz kime yarar sağlıyordu?”
Zafer Takı1000k
“Remarque’un Zafer Takı romanını çok sevdim. Çünkü aslında savaş romanı gibi görünse de, savaşın dışında kalan insanları, sürgünleri, Paris sokaklarındaki yalnızlıkları çok içten bir dille anlatıyor. Başkahraman Ravic, her şeye rağmen mesleğine bağlı kalmaya çalışan ama içinde derin yaralar taşıyan bir doktor. Joan’la yaşadığı ilişki de çok gerçek; öyle süslü bir aşk değil, hayatın ağırlığı içinde birbirine tutunmaya çalışan iki insanın hikâyesi.
Beni en çok etkileyen şey, Remarque’un kahramanlarını kusursuz göstermemesi. Onlar korkuyor, hata yapıyor, bazen kaçıyor ama yine de yaşamaya ve sevmeye çalışıyorlar. Kitap, bana ‘asıl zafer hayatta kalmak, biraz huzur bulmak ve sevebilmek’ duygusunu verdi.
Kısacası çok samimi, insanın içine işleyen bir roman. Paris’in gölgeli sokaklarında dolaşırken hem hüzün hem umut hissettiriyor.”
Reklam