Dr. HH
@Halilharutoglu
Beğendiğim alıntıların ambarı..
Doktor
Mağusa, 20 Haziran 1996
374 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Olmadı gibi..1000Kitap
“Kar Kokusu”, okurken bende iki farklı duygu yaratan bir kitap oldu. Bir yandan Sovyetler Birliği dönemine dair oldukça çarpıcı ve öğretici bir arka plan sunarken, diğer yandan edebi açıdan beklentimin gerisinde kaldı.
Öncelikle kitabın en güçlü yönü, dönemin atmosferini yansıtma biçimi. Sovyetler Birliği’nde gündelik yaşam, baskı, sistemin birey üzerindeki etkisi ve insanların hayatta kalma mücadelesi oldukça sade ama etkili bir şekilde aktarılmış. Okurken, o dönemin soğukluğunu sadece fiziksel olarak değil, sosyal ve psikolojik olarak da hissetmek mümkün. Bu açıdan kitap, tarihsel bir pencere açıyor ve okuyucuya farklı bir dünyanın içine girme fırsatı veriyor.
Ancak kurgu ve anlatım açısından aynı etkiyi hissettiğimi söyleyemem. Özellikle karakter derinliği ve olay örgüsünün sürükleyiciliği konusunda eksiklikler vardı. Yer yer tempo düşüyor ve hikâyeye olan bağ zayıflıyor. Bu noktada, daha önce okuduğum Ahmet Ümit romanlarıyla kıyasladığımda, “Kar Kokusu”nun geride kaldığını düşünüyorum. Ahmet Ümit’in eserlerindeki güçlü kurgu, karakter derinliği ve merak unsuru bu kitapta aynı seviyede değil.
Sonuç olarak “Kar Kokusu”, edebi tatmin açısından beklentimi tam karşılamasa da, Sovyetler Birliği dönemine dair sunduğu bilgiler ve atmosfer nedeniyle okunmaya değer bir kitap. Daha çok tarihsel arka planı merak eden ve dönemin ruhunu hissetmek isteyen okurlar için anlamlı bir deneyim olabilir.
Kitap genel olarak oldukça öğreticiydi ve Osmanlı Devleti’nin Ortadoğu’daki son dönemleri hakkında birçok yeni bilgi edinmemi sağladı. Ancak yazarın bazı bölümlerde Arap toplumuna karşı eleştirel ve yer yer olumsuz bir yaklaşım sergilediğini düşündüm. Bu nedenle eserin, yazarın kişisel bakış açısını da yansıttığını söylemek mümkündür.
Kısa ama yoğun bir kitap. Bana göre, Ahmet Ümit’in bu kitabı karikatürlerle destekleyerek hazırlaması son derece doğru bir tercih olmuş. Bu yöntem, eserin hem anlaşılmasını hem de benimsenmesini kolaylaştırmış. Kitap, okuyucuya yalnızca mitolojik bilgi değil, aynı zamanda toplumsal bir eleştiri de sunuyor.
Cinsellik, inanç, tarihte kadının yeri ve ahlak arasındaki karmaşık ilişkileri sorgularken, yazarın kendine özgü klasik üslubu sayesinde metin hem tarihsel hem de insani bir derinlik kazanıyor.
Dipnot: Başkomiser Nevzat’ı ve Ali’yi hiç böyle hayal etmemiştim. Çizimler bence çok başarılıydı.
Başkomser Nevzat: Tapınak Fahişeleri 
Ahmet Ümit
“Mustafa Kemal”1000Kitap
“Yarının Adamı” kitabını büyük bir ilgiyle okudum. Daha ilk sayfalardan itibaren anlatım tarzı ve yazarın yaklaşımı beni içine çekti. Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatına, düşünce yapısına ve kişiliğine dair daha önce hiç bilmediğim birçok detayı bu kitap sayesinde öğrendim.
Con Sınov, Atatürk’ü sadece bir asker veya siyasi lider olarak değil, zamanının ötesinde düşünen bir insan olarak anlatıyor. Kitap boyunca onun vizyonunun, bilime ve insan aklına duyduğu inancın, aynı zamanda derin bir insani yönünün altı çok güzel çizilmiş.
Benim için en etkileyici yönü, Atatürk’ü daha “yakın” bir şekilde tanımamı sağlaması oldu. Okurken bir kahramandan ziyade, büyük bir sorumluluk taşıyan, hatalarıyla ve iç dünyasıyla da güçlü bir insanı gördüm. Okuduktan sonra ona olan hayranlığım arttı, artık tarih kitaplarındaki devrimciden, savaş alanındaki başkomutandan daha çok örnek alınacak, çok başarılı bir insan olarak görüyorum onu.
“Yarının Adamı” sadece tarih meraklılarına değil, Mustafa Kemal’i anlamak isteyen herkese tavsiye edebileceğim bir eser.
Nikos Kazancakis’in Zorba romanını okurken farklı duygular arasında gidip geldim. Kitap genel olarak derin anlamlar taşıyor, yaşamı sorgulatıyor ama beni tam anlamıyla içine çekemedi. Zorba karakteri başlangıçta hayranlık uyandırıcıydı: yaşamı cesurca kucaklayan, korkusuz, özgür bir adam… Fakat onun geçmişte yaptıklarıyla ilgili bölümleri okudukça bu hayranlığım biraz sarsıldı. Gençliğinde yaptıkları, onun “yaşama sevinci” kadar etkileyici gelmedi; hatta bazı davranışları beni hayal kırıklığına uğrattı.
Yine de Zorba’nın enerjisi, içtenliği ve yaşam felsefesi kitap boyunca güçlü bir şekilde hissediliyor. O, hayata karşı korkusuz bir duruşun simgesi. Anlatıcı ise Zorba’nın tam tersi — fazla düşünen, duygularını bastıran, teorilere sığınan biri. Bu iki karakterin karşılaşması, bana insanın içinde sürekli bir mücadele olduğunu hatırlattı: yaşamak mı, yoksa düşünmek mi?
Roman bana bazı yerlerde ağır gelse de, bitirdiğimde içimde bir sorgulama bıraktı. Zorba’nın “yaşamak cesaret ister” anlayışı, benim de kendi hayatımı değerlendirmeme neden oldu. Belki her yönüyle sevemedim ama Zorba karakteri sayesinde hayatı biraz daha farklı bir gözle görmeyi öğrendim.
Sonuç olarak Zorba, beni tamamen etkilemese de düşündüren, sorgulatan bir eser oldu. Zorba’nın geçmişi hayal kırıklığı yaratsa da, yaşama tutkusu hâlâ ilham verici. Kitap bana, insanın kusurlarıyla birlikte de öğretici olabileceğini gösterdi. 
Zorba
