Dr. HH
@Halilharutoglu
Beğendiğim alıntıların ambarı..
“Hep demişimdir ya, kem esen yelin kimseye bir faydası yok. Ve Sonu Fena Değilse, iyi Sayılır Her Şey."
Reklam
“Onu bu yola sokan kötü bir yazgıymış. Çünkü o çok zarif bir kız, kraliçelerin çıktığı bir hanedana mensup güzel bir hanım. Yine de onunla nasıl konuşmam gerektiğini bilmiyorum. Ona ilk baktığımda mutsuzluğunu hissettim; dimdik duran, bir zambak kadar biçimli, mağrur ak bir çiçek görmüştüm sanki, ama yine de elf zanaatçılar tarafından çelikten yapılmış gibi sert olduğunu biliyordum. Belki de özünü buza çevirmiş olan bir kırağıydı; öyle duruyordu, tatlısert, yine de görünüşü çok zarifti ama kısa bir süre sonra düşecek veya ölecek şekilde yaralanmış gibi miydi desem? Onun derdi bugünden çok önce başlamıştı, öyle değil mi Eomer?”
Eğer Voldemort babanı hiç öldürmemiş olsaydı, sende şiddetli bir intikam arzusu uyandırmış olur muydu? Elbette hayır! Eğer anneni senin yerine ölmek zorunda bırakmasaydı, sana aşamadığı sihirli bir koruma vermiş olur muydu? Elbette hayır, Harry! Anlamıyor musun? Voldemort kendi en büyük düşmanını kendi yarattı, tıpkı her yerdeki despotların yaptığı gibi! Despotların ezdikleri insanlardan nasıl korktukları hakkında hiçbir fikrin var mı? Hepsi de çok sayıdaki kurbanları arasından bir gün mutlaka birinin çıkıp ayaklanacağının, onlara karşılık vereceğinin farkındadır! Voldemort da farklı değil! Öteden beri ona meydan okuyacak kişiyi bekleyip duruyordu. Kehaneti duydu ve ânında eyleme geçti; bunun sonucunda da yalnızca onun işini bitirmesi en muhtemel adamı kendi eliyle seçmekle kalmadı, ona benzeri olmayan ölümcül silahlar da verdi!”
Harry bir an için oturup düşündü, sonra da, “Yani bütün Hortkuluklar’ı yok edilirse,” diye sordu, “Voldemort öldürülebilir mi?”
“Evet, sanırım,” dedi Dumbledore. “Hortkuluklar’ı olmayınca, Voldemort, zedelenmiş ve kıtlaşmış bir ruhu olan, ölümlü bir adam olacak. Ne var ki, ruhu onarılamayacak kadar hasara uğramış olsa da, beyni ile sihir gücünün sağlam olduğunu asla unutma. Voldemort gibi bir büyücüyü öldürmek, Hortkuluklar’ı olmadan bile, sıradışı beceri ve güç gerektirecektir.”
“Ama benim sıradışı becerim ve gücüm yok ki,” dedi Harry, kendine engel olamadan.
“Evet, var,” dedi Dumbledore kararlılıkla. “Voldemort’un asla sahip olmadığı bir güce sahipsin. Sen –#
“Biliyorum!” dedi Harry sabırsızca. “Sevebilirim!” “Aman ne önemli!” dememek için kendini güç tuttu.
“Evet, Harry, sevebilirsin,” dedi Dumbledore, Harry’nin az önce kendini tutup söylemediği şeyi çok iyi biliyormuş gibi görünüyordu. “Ki, senin başına gelen her şey göz önüne alınırsa, fevkalade ve dikkate değer bir şey. Hâlâ kendinin ne kadar sıradışı olduğunu anlamayacak kadar gençsin, Harry.”
“Yani kehanet benim ‘Karanlık Lord’un bilmediği bir güç’e sahip olacağımı söylediği zaman, sadece – sevgiyi mi kastediyor?” diye sordu Harry, biraz hayal kırıklığına uğramış hissederek.
“Evet – sadece sevgi,” dedi Dumbledore. “Ama Harry, kehanetin söylediğinin, sadece Voldemort onu önemli kıldığı için önemli olduğunu unutma. Bunu sana geçen yılın sonunda da söylemiştim. Voldemort, kendisi için en tehlikeli olacak kişi diye seni seçti – ve böylece, seni onun için en tehlikeli olacak kişi yaptı!”
“Bazı sihirlerin,” diye düzeltti Dumbledore onu usulca. “Bazılarının. Bazı başka sihirler konusundaysa... kusuruma bakma ama... üzüntü verici şekilde cahilsin hâlâ.”
Voldemort ilk kez gülümsedi. Gergin bir sırıtıştı bu; kötücül bir şey, hiddet ifadesinden daha tehditkâr.
“Yine o eski hikâye,” dedi yumuşak bir sesle. “Ama dünyada gördüğüm hiçbir şey, sevginin benim sihrimden daha güçlü olduğu şeklindeki o meşhur beyanlarını desteklemiyor, Dumbledore.”
“Belki de doğru yerlere bakmamışsındır,” dedi Dumbledore.
Reklam