Himmet Dağlı
@Hamlet0007
Yazar
O lahzada arkada her ne oluyorduysa, yine de içinde bulunduğumuz keşmekeşliğin tam orta yerinde bedenimde öyle içten sarsıntı yaşıyordum ki, bunu ne kelimelerle ete kemiğe bürüyebilirdim ne de tasavvuru çıkarılabilecek bir hayale sığdırabilirdim. İnsanın yaşamında bazı anlar vardır. İçinde yaşanılan hayatın birtakım kaideleriyle, bunların izahı pek mümkün olmuyordu sanırım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan olmak namına koskoca bir ömür, nasıl köhne bir tahta parçasının içine sığmıyorduysa da, elbet ondan geriye kalanlar pekâlâ tıkıştırılıveriyordu aynı tahtadan kutunun içerisine.
Kendiliğinden nükseden tuhaf bir ruh ha-
leti çıbanbaşı gibi tüm benliğimi istilaya yeltenirken, sıcacık bir elin bedenimdeki bu ucube hissiyatı yüreğimden bir çırpıda silip süpürüverdiğini hissediyordum. Bu el onundu.
Bedenler kavuşurdu elbet. Mühim olan, ruhların buluşabilmesi değil miydi? Duyuş, dokunuştu bu. Ruhların temasıydı birbiriyle. Ezelde birlikte yoğurulmuş iki hamur bezesinin aynı teknede yeniden buluşmasıydı ortak hissediş. Sonra aynı dünya fırınına ayrı ayrı girişti birbirlerinden ayrı düşüş.