Ben hiç çocuk olmadım ki Ya Rab,
Daha kundakta iken yükledin derdini gönlüme.
Bir gülüş bile dokunmadan yüzüme,
Kulların değil, yalnız Sen büyüttün beni sessizce.
Gençlik nedir bilmedim ki,
Nefsim yeşermeden kuruttun heveslerini.
Dünya yolunu açmadı önüme;
Ben de gözümü semâya kaldırıp
“Sen varsın ya…” dedim her adımda.
Yaşamadan öldürdüler beni sandılar,
Oysa ölmez bu yolda yürüyen can.
Her kırılışımda sen “Yakın dur” dedin,
Her yetim bırakılışımda
Rahmetin sardı içimi anne gibi, baba gibi.
Ben hiç çocuk olmadım ki…
Ne oyun bildim, ne şenlik, ne bahar.
Fakat bilirim:
Kime ki dünya çocukluk vermez,
Sen ona Hakk’a yakınlık verirsin.
İçimde büyümeyen bir masal varsa eğer,
O da senin ilminde saklıdır Ya Rab.
Ben yaşamadığımı sanırken,
Sen beni bir ömür boyu
Ol dediğine doğru olgunlaştırdın.