"Önce kendine, sonra başkalarına" ilkesi ilk bakışta bencilce bir yaklaşım olarak değerlendirilebilir. Ne var ki bir insan ancak kendisine verebildiğinde diğer insanlara da "gerçek anlamda" verecek şeyi olur.
Gerçekten de sürekli tedirgin oldukları halde sakin bir insan izlenimini veren kişilerin sayısı oldukça fazladır. Ne var ki, bu insanlar belirli bir süre boyunca yakından izlediklerinde kaçınma tepkilerini fark etmek pek de güç olmaz.
Kendini göstermek ve iş görmek için büyük fırasatlara ihtiyaç yoktur ; hangi mevkide olursa olsun, perde arkasında da, önünde de insan kendini gösterir.
Ruhtan istenecek şey bir köşeye çekilmek, kendi kendine düşünmek, bedeni hor görüp kendi kendine bırakmak değil, ona bağlanmak, onu kucaklamak, onu sevmek, ona arkadaşlık ve klavuzluk etmek, öğüt vermek, yanlış yola saptığı zaman geri çevirmek...