Hande Doruk
@Handedoruk
35 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Harika bir kitabi bitirmenin hüznünü yaşıyorum. Fransa'nın siyasi tarihi, Cezayir'in işgali, teknoloji, ilerlemek kavramı, kadının toplumdaki yeri, göçmenler, teknoloji, tüketim toplumuna geçiş, apolitik gençliğin ortaya çıkması vb. daha birçok konunun işlendiği otobiyografik bir romanla karşı karşıyasınız. Mutlaka okumalısınız.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nasil güzel bir kitaptı. Nasil guzel hikayelerdi. İnsanın içindeki bam teline dokunan ve onu titreten bu hikayeleri muhakkak okumalısınız. Okurken asla sıkılmıyorsunuz ve dili de hikayeler gibi harika. Mahir Ünsal'ın okuduğum ilk kitabıydı ama kesinlikle son olmayacak.
Bu kitabı okumak ve okumamak arasında kaldıysanız hiç tereddüt etmeden kapağını açıp okuyun. Başlayınca kitabın büyüsüne kapılıyorsunuz ve kitap bitene kadar elinizden bırakmak istemiyorsunuz. Özgün bir kurgusu olan kitapta olaylar beş katlı bir apartmanda geçiyor. Her kat farklı bir hikayeye kapı açıyor. Bu hikayeler önce kahramanların gözünden anlatılıyor sonra da gerçekte yaşadıkları olaylar anlatılıyor. Yazar bu hayatları anlatırken günümüzde de var olan problemlere öyle güzel değinmiş ki yazarın bunları anlatmasındaki başarısına hayran kalıyorsunuz. Kimlik problemleri, istismar, anne-babanın çocuğa karşı ilgisizliği vb. toplumsal konular hikayelere yedirilmiş durumda. Bu hayat hikayelerini okurken kalbinizin bir yerinde ufak ufak sızılar olması kaçınılmazdır. İyi okumlar dilerim..
Sadık Hidayet, yersiz yurtsuz bir yazardır. Bunu yüreğinde hissettiğini intihar etmesinden anlayabiliyoruz.
Kör Baykuş, adlı eserde afyon bağımlısı bir karakterle karşılaşıyoruz. Kitap bu kişinin zihninden geçenlerinin anlatılması üzerine kurgulanmıştır. Fakat bu bulanıklaşmış zihinden geçenler ne kadar doğru, anlatılanlar ne kadar gerçek işte bu noktada tıkanıyoruz. Roman aforizmalarla başlıyor. Okuyucu, zihninde çarpışan görüntüler ve kahramanın ne anlatmaya çalıştığını merak etmesi ile ilk bölümü bitirmiş oluyor. İkinci bölümde kahramanın yazma isteğini ve bunu eyleme geçirişini görüyoruz. Az önce de değindiğim gibi anlatılanların gerçek ve hayalden hangisine daha yakın olduğunu çözemiyoruz. Kahramanımız kendini dört duvara hapsetmiştir. Dünyada kendisi ve diğerleri -ayaktakımı- vardır. Bu düşüncenin ortaya çıkmasındaki neden "kahpe" olarak adlandırdığı eşi ile ilgilidir. Eşi tarafından sahiplenilmemesi ve sevilmemesi onu bu duruma itmiş olduğunu bize anlatmaktadır. Bu durum kahramanda "hiçlik" duygusunun var oluşunun da nedenidir. Bu hiçlik onun ruhunu ele geçirecek ve uzamda kendisini -tıpkı yazarımızda olduğu gibi- yersiz yurtsuz hissedecektir. Kahramanın dini öğretilere bakış açısı da menfidir. Yapılan ibadetleri gereksiz ve boş görmektedir. Varoluşu ile ilgili sorgulamalara girişecek ve ruhsal anlamda da boşluğu derinlerde hissedecektir. Kahramanın arzuladığı ve üzerinde düşündüğü olgu ölümdür. Ölümden sonra bu bunalımlardan kurtulup kurtulamayacağı konusunda emin değildir. Eğer kurtulursa mutluluğa ermiş olacaktır.
Kitapta anlatılanlar buğulu bir pencerenin ardından izlenilen bir manzara gibidir. Neyin var olduğunu neyin var olmadığını seçmek oldukça güç. Buğulu, dumanlı görüntüler zihninizden akıp giderken kendinizi kahramanın anlattıklarına
Yazarın kendi hayatından yola çıkarak yazmış olduğu bir roman olması kitabı ilk başta çekici kılmaktadır. Knut Hamsun, Kristiana şehrinde yaşadığı maddi sıkıntıları ve bunalımları unutamaz. Terk ettiği bu şehri tekrardan gördüğünde yaşadıkları kalemine dökülecek ve eşsiz bir roman haline gelecektir.
Kahramanımız ciddi anlamda maddi sıkıntılar çeken bir yazardır. Yazı yazmadıkça maddi bir kazanç elde edemez. İşin ters giden tarafı şudur ki yazarımız maddi anlamda rahat edemdikçe ilham perisi de ona yardımcı olmayacaktır. Günler bu çatışma ile sürüp gitse de kahramanımız pes etmemenin, mücadele etmenin ne olduğunu okuyucuya göstermektedir.
Romanda ortaya konulan bir diğer nokta ise ahlaki değerler ve vicdan meselesidir. Kahramanımız ne kadar açsa o kadar da ahlaki değerlerine bağlıdır. Fiziksel açlığı bazen ruhunu ele geçirip yanlış yollara yönlendirmeye çalışsa da o, bundan hemen vazgeçecek ve ruhunu da aç bırakmayacaktır. Fakat işin gözler önüne serilen bir diğer noktası da kahramanımız aç ve parasız olmasına rağmen çevresindeki yardıma muhtaçlara yardım etmekten kendini alıkoyamaz. Ama toplumdaki diğer kişiler kahramanımız kadar yardımsever olmayacak ve onunla tezat teşkil edecektir.
Bir kişinin iyi şartlar altında ahlaki değerlerini ve vicdanını koruması, bunlardan ödün vermemesi olağan bir durumdur. Ama işler ters gitmeye başlayınca bu değerlerimize ne kadar sahip çıkabiliriz? Bu değerleri tüm sıkıntılara rağmen koruyabilir miyiz? İşte bu noktada benliğinden ne olursa olsun ödün vermeyen kahramanımıza şapka çıkarmayı bir borç bilirim.
