Hanife songül
@Hanisongul
1995
122 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Açıkçası, travmaların ve yaraların bugünkü hâlimle bağ kurabilme ihtimalini hiç sevmezdim. Sanırım geçmişi asla geride bırakamayacağımdan korkuyordum. Bu yüzden, “Geçmişte kim olduğun değil, şimdi kim olduğun önemlidir,” gibi sözler bana ilham veriyordu. Ama şimdi bizzat deneyimledim ki, geçmiş yalnızca şimdiyle bağ kurarak var olabiliyor...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendimi -belki çirkin değil ama- kilolu bulduğum için yetersiz kabul etmem, hoşlandığım kişilerin benden utanmasından utanmam... Kendime şöyle diyordum: "Ben tiksinti uyandıran biriyim, değerim bundan ibaret." Ama asıl iğrenç olan şey, bu bakışı içselleştirip sürdürmemdi. Benden hoşlanan birini küçümseyebiliyor, kilo takıntım yüzünden kilolu gördüğüm insanlardan nefret edebiliyordum. Bu nefret çarpık bir hål almıştı ama sonunda şunu fark ettim: Aslında kendimi yansıtıyor, onlarda kendimi görüyordum.
Bunları söyledikten sonra, her şey sanki yaşanıp geçmiş, hatta neredeyse hiç yaşanmamış gibi hissettirdi. Ya da... tam olarak “hiç değil ama, sanki "O kadar da büyütülecek bir şey değilmiş," dedirten bir hafiflik. Bir anlamda aydınlanmıştım, sanki artık başka biri olmuştum; “Bunu neden böyle hissettin ki?" diyecek kadar uzak, yabancı biri.
İnsanlardan uzak kalmadan ve kibir denen girdaba kapılamamak için yapıyordu bunu. Lakin tevazu göstermeye de gayret etmiyordu, zira biliyordu ki tevazu göstermeye gayret etmek de bir çeşit kibirdi. Öyle ki tevazuya çalışan kendindeki üstünlüğü bildiğinden böyle ederdi. Hüdâyî artık her şeyi aşmış da bunlara varmıştı. İnce düşünmüyordu da inceyi inceltiyordu.
