Hanife songül
@Hanisongul
Şu anda okuduğu kitap
Farklı yaşam biçimlerinin bir arada var olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Ve başkalarının hayatlarını gördüğümüzde, “Demek böyle de yaşanabiliyor,” diye düşünebiliriz. Ama sıra kendimize geldiğinde, başkalarının üstelik en olumsuz bakış açısına sahip olanların gözünden kendimize bakma eğilimimiz oluyor. Bunun hiçbir mantıklı gerekçesi yokken, kendimizi dar bir çerçevede yargılayıp incitiyoruz. Tıpkı dövme meselesi gibi: Bazıları "İleride bundan pişman olursa ne olacak?" diye düşünebilirken, başka biri "Vay, ne kadar havalı!" da diyebilir. Dövme yaptırdığınız zamanki gibi, o dar düşünceleri bırakıp şöyle diyebilmelisiniz: "Bunu yapmamın bir sebebi var, hoşuma gittiği için yaptım." Hayatınızı da hep böyle düşünmeye devam edin.
Reklam
Açıkçası, travmaların ve yaraların bugünkü hâlimle bağ kurabilme ihtimalini hiç sevmezdim. Sanırım geçmişi asla geride bırakamayacağımdan korkuyordum. Bu yüzden, “Geçmişte kim olduğun değil, şimdi kim olduğun önemlidir,” gibi sözler bana ilham veriyordu. Ama şimdi bizzat deneyimledim ki, geçmiş yalnızca şimdiyle bağ kurarak var olabiliyor...
Kendimi -belki çirkin değil ama- kilolu bulduğum için yetersiz kabul etmem, hoşlandığım kişilerin benden utanmasından utanmam... Kendime şöyle diyordum: "Ben tiksinti uyandıran biriyim, değerim bundan ibaret." Ama asıl iğrenç olan şey, bu bakışı içselleştirip sürdürmemdi. Benden hoşlanan birini küçümseyebiliyor, kilo takıntım yüzünden kilolu gördüğüm insanlardan nefret edebiliyordum. Bu nefret çarpık bir hål almıştı ama sonunda şunu fark ettim: Aslında kendimi yansıtıyor, onlarda kendimi görüyordum.
Bunları söyledikten sonra, her şey sanki yaşanıp geçmiş, hatta neredeyse hiç yaşanmamış gibi hissettirdi. Ya da... tam olarak “hiç değil ama, sanki "O kadar da büyütülecek bir şey değilmiş," dedirten bir hafiflik. Bir anlamda aydınlanmıştım, sanki artık başka biri olmuştum; “Bunu neden böyle hissettin ki?" diyecek kadar uzak, yabancı biri.
