Hanife songül
@Hanisongul
Şu anda okuduğu kitap
Julia, insan çocukluğunu yargılayabilir. Kendisini bunaltan tüm olumsuzluklardan ebeveynini sorumlu tutabilir. Hayatın karşısına çıkardığı zorluklar, zayıflıklar, korkaklıklar için onları suçlayabilir ama herkes kendi yaşamından sorumludur nihayetinde, kim olmaya karar vermişsek o oluruz. Ayrıca yaşadığın sorunların üstesinden gelmeyi öğrenmelisin. Beterin beteri var, çok daha kötüsünü yaşamış aileler var."
Öğleden sonra, ofise gitmek üzere odasından çıktı. Wallace in reçelleri yerleştirdiği dolabı açtı. Raftan bir paket peksimet aldı, bir kavanoz bal seçti ve mutfak masasına yerleşti. Balın içinde, bir kaşığın açtığı çukuru gördü. Son kahvaltısını yaparken Anthony Walsh bırakmış olmalıydı bu izi. Babasını, onun oturduğu yere oturmuş, bu kocaman mutfakta önünde kahvesi, yalnız başına gazetesini okurken hayal etti. O gün ne düşünüyordu acaba? Babasının ölmüş olduğunu, belki de ilk kez fark etmesini sağlayan neden önemsiz gibi görünen bu ayrıntı olmuştu? Kimi zaman bir koku, kıyıda köşede bulunan bir nesne yitip giden birini anımsatmaya yeterdi insana. Bu kocaman mutfağın ortasında, belki yine ilk kez, nefret ettiği çocukluğunu anımsadı Julia.
"Evlenmek önemli iştir," dedi kızına, "ama söylemeden geçemeyeceğim, ömrünü biriyle geçirmek başka iştir. Çok fazla aşk gerekir, karşındakine yaşayacak alan tanımak gerekir. Yerin darmış gibi hissetmeden iki kişilik bir bölge yaratman gerekir."
